ویرگول
ورودثبت نام
رستا ناصری
رستا ناصریon my curiosity journey
رستا ناصری
رستا ناصری
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

دیشب

دیشب از بابام خواستم که برای یه انشای کوچولو ایده بده. اونم گفت شخصیت کارتونی‌ای که می‌خواد به دنیای واقعی بیاد.من با این ایده هیچ کاری نداشتم اما در حین فکر کردن دربارش به یه ایده‌ی دیگه رسیدم که اولش این طوری شروع می‌شه:«نصفه‌های شب ما رو بیدار کرد و شروع کرد به گفتن یه چیزایی درباره‌ی خوابش... ولی من گرفتم و خوابیدم... حالا که گذشته آرزو می‌کردم که ای کاش اون کارو نمی‌کردم؛ اون شب درحالی که سعی می‌کردم بخوابم با خودم فکر کردم که داره هذیون می‌گه... ولی در این صورت تمام داستان ما هذیونه.»

خب من زمانی که ذهنم یه ایده‌ای رو دریافت می‌کنه شروع می‌کنه همین طور درباره‌اش ایده پردازی کردن. و دیشب هم توی تخت‌خواب همین کار رو کرد...

شاید شما زمانی که یه ایده‌ای به ذهنتون می‌رسه کارای مختلف کنید... مثلا همون اول بنویسیدش یا توی مغزتون پخته ترش کنید. من توی مغزم پخته ترش می‌کنم و توی مغزم کلمات رو... جملات رو کنار هم می‌چینم. من در واقع داستان رو توی مغزم می‌نویسم. البته اگه کاغذ یا چیزی دم دستم نباشه... ولی اون موقع به کاغذ و این جور چیزا فکر نکردم و این طوری شد که کلمات و جملات از ذهنم رفت.

البته توقعی بیشتر از این هم نمی‌شه داشت که چیزایی که فکر کردی تو ذهنت بمونه... ولی من اون موقع دیگه نمی‌تونستم دست به قلم بشم چون چیزی برای نوشتن نداشتم! داشتم... زیاد هم داشتم اما نمی‌شد که هم بنویسی و هم ایده‌های اولیه و رویداد‌های مهم داستانت رو برسی کنی.

نه غیر از اینه واقعا؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!
نه غیر از اینه واقعا؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!

من شب‌ها خیلی عجولانه تصمیم می‌گیرم... یه شبی تصمیم گرفتم که با دوستام قطع رابطه بکنم... یه شبی تصمیم گرفتم که یه چیزی رو پاک کنم و علاوه بر عجولانه تصمیم گرفتن خیلی چیزیو بزرگش می‌کنم. دیشب بسیار وحشت زده شدم! و البته ناراحت ولی خب الان که فکر می‌کنم می‌بینم که شاید با کمی فکر کردن بتونم دوباره همون چیزایی رو که فکر کردم بنویسم و یا حتی بهترش رو!

ولی در همون لحظه می‌خواستم که هیچ هیچ هیچ ایده‌ای به ذهنم نرسه تا بتونم با خیال راحت بخوابم. توی دفتر سنگ صبورم یه سری موضوع برای فکر کردن در اوقاتی که هیچ فکری ندارم نوشته بودم (حالا دیگه چیش بماند اما ایده‌ی خوبیه) و سعی کردم به اونا فکر کنم اما در عوض اونا خیلی چالش برانگیزن و خیلی کمکی نکردن.

بعدش یکی از مسخره ترین کارای دنیا رو کردم. با خودم گفتم همه‌ی وسایلی که توی اتاقت قرمزه رو بگو! خب به هر حال سرم رو گرم می‌کرد... و کرد.

حالا قصد دارم داستانمو ادامه بدم. و دوست دارم اگه داستانم جوری بود که می‌تونستم بزارمش تو ویرگول حتما بزارمش.

ایدهشبداستانایده پردازینوشتن
۱۹
۲
رستا ناصری
رستا ناصری
on my curiosity journey
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید