این یک نامه عاشقانه نیست. چون من هرگز عاشق تو نبودم. هرگز بخاطرت بیخواب نشدم، زیر چشمهایم گود نیفتاد و حسی زیر پوستم ندوید. فقط دوستت داشتم. آنقدر زیاد که هنوز هم قبل از دیدنت استرس میگیرم و قلبم، خون را سریعتر به رگهایم پمپاژ میکند. این یک نامه عاشقانه نیست. در بهترین حالت یک اقرارنامه یا اعتراف است. اعتراف به اینکه تو بهترین دوست تمام زندگیام هستی. اعتراف به اینکه خیلی وقت است تهران مرا میترساند. ترس از اینکه اگر فردا روزی یکی از ما به هر دلیلی حتی مرگ این رابطه را ترک کرد و آن یکی را تنها گذاشت، این شهر برای آن کسی که تنها مانده حتی یک متر جا ندارد که دو نفری روی آن قدم نگذاشته باشیم و خاطرهای را به یادش نیاورد. این یک نامه عاشقانه نیست. اقرار به این واقعیت است که هر چقدر هم ما در نظر یکدیگر خاص، متفاوت، خوشگل و دوست داشتنی باشیم باز هم یک آدم معمولی مانند بقیه مردم این شهر هستیم. با همان ترسها، ضعفها، دغدغهها، مشکلات مالی، عقدهها و خوبیهای اندکی که خیلی بزرگ میپنداریمشان. این یک نامه عاشقانه نیست. اقرار است به اینکه با همه اینها، ما یک فرق اساسی داریم. فرقی که باعث خواهد شد هرگز نتوانیم نقش همسر، عاشق و معشوق و زن و شوهر را به درستی بازی کنیم. ما دو دوست، دو رفیق و دو پایه خواهیم ماند. دو رفیقی که اگر همجنس بودند، صمیمیترینهای زندگی یکدیگر میشدند. پس این یک نامه عاشقانه نیست. اعترافی است به اینکه احتمالا زندگی مشترک ما با همه آنهایی که تا حالا دیدیم تفاوت خواهد داشت. مهمترین دعواهایمان نه بر سر حرفهای مادرانمان، بلکه بخاطر عصبانی شدنت از خواندن چندباره رمان کافه پیانو فرهاد جعفری خواهد بود چون هربار که از پریسیما در کتاب تعریف کند، بلند بلند می خوانمش و میگویم ببین چقدر شبیه توست. و تو عصبانی خواهی شد نه بخاطر شباهتت به پریسیما بلکه به خاطر اینکه فضای این کتاب، غمی را در وجودت میکارد که با همه علاقهات به آن نمیتوانی دلیلش را کشف کنی.
پس این یک نامه عاشقانه نیست. حرفهای پسری است که هرگز به معنای رایج کلمه، مرد زندگی نخواهد شد. هرگز صبح زود نان داغ نخواهد خرید. خرابیهای خانه را با دستان خودش تعمیر نخواهد کرد. بخاطر هر پشه نری که از اطرافت گذشت غیرتی نخواهد شد، پیراهنهای مردانه را با آستینهای بالا زده نخواهد پوشید و ازدواج را شروع یک زندگی جدید نخواهد دید. بلکه به جایش عصرهای جمعه، دلت را خوش خواهد کرد. غیرت را هممعنی حمایت خواهد دید. آخر شبها کنارت قدم خواهد زد. زیر باران، بابت دود سیگارش معذرت خواهد خواست و کنار خیابان به نوشیدن چای دعوتت خواهد کرد. تو را قبل از یک زن، یک انسان خواهد دید و نگاهش به ازدواج نه یک آغاز بلکه تغییری در همین زندگی خواهد بود.
پس این یک نامه عاشقانه نبوده، نیست و نخواهد بود. زیرا رابطه ما هرگز رابطهای عاشقانه نبوده و نخواهد بود. این یک اعتراف بود به اینکه من این زندگی، این شهر و هر چیزی را در کنار تو میخواهم. در کنار صمیمیترین دوستی که در آینده فرش زیرپا و سقف بالاسرمان یکی خواهد بود.