
بسم الله الرحمن الرحیم
سلام علیکم
وقتی میخواهید به جایی بروید که قبلا به آن جا نرفته بودید مثلا میخواهید برای اولین بار به کوهپیمائی در ارتفاعات کلکچال بروید معمولا به این شکل است که از افراد مختلف سوال میکنید و نشانی میگیرید تا بتوانید به مقصد برسید.
ولی یک راه دیگر این است که یک نرمافزار مسیریاب پیدا کنید و نشانی مقصد رو در اونجا جستجو کنید.
آن وقت میبینید که از محل شما یک جهت نما مستقیم کشیده شده است به محل مورد نظر و وقتی چند بار این شکل رو بالا و پایین میکنید به راحتی میفهمید و در ذهنتان ثبت میشود که از کجا باید به کجا بروید. و حتی اگر گوشی هم همراتان نباشید به راحتی میروید و مسیر را پیدا میکنید و به مقصد میرسید.
مقایسه روش اول با روش دوم یک نکتهی خیلی عالی در یادگیری برنامهنویسی را برای شما مشخص میکند در روش اول اگر با ده نفر هم مشورت میکردید و حتی اگر نشانی مسیر را هم داشتید باز شاید مقداری در راهی که میرفتید شک داشتید چه برسد به این که هر نفر هم یک جور نشانی میدهد که در آن وقت خیلی آشتفته میشدید چون از فردا خبر نداشتید که چه اتفاقی میافتد.
ولی در روش دوم ذهن شما یک تصویر از نشانی را دید که و کاملا آن مسیر را و اینکه چه چیزهایی در مسیر وجود دارد چه راههایی و چه میدانها و بلوارهای در مسیر وجود دارد را رصد کرد . وقتی ذهن شما با تصویر مسیر را ارزیابی کرد آن وقت شما به آرامش خاطر میرسید چون میدانید راهی که میروید به چه شکلی است.
در برنامهنویسی اگر بتوانید از مسیرها یک شکل درست بکنید که بشود تجسم کرد و کدمتنهای تو در تو را به یک شکلی که بشود بایک جهت نما حرکت کرد و تمام مسیر را دید زد تبدیل بکنید آن وقت دیگر در بین کوچههای تو در توی کدمتنها گیج نخواهید شد چون تمام مسیر رو از بالا در حال دید زدن هستید و میدانید که چه وضعیتی قرار است پیش بیاید.
و اینکه چون از بالا با یک تصویر کلی در حال نگاه کردن به کد متنها هستید میتوانید کوچهها و خیابانها را عوض کنید و مسیرها را بهینه کنید.
در مورد نحوه رسم این شکلها از کدمتنهای پیچیده در این مقالهها بیشتر صحبت شده است: