
همیشه میشنویم و میخونیم که باید بین کار و زندگی تعادل ایجاد کرد، از نظر من این حرف توی نگاه سطحی که خیلی ها بهش دارن یکی از گمراه کنندهترین توصیه هاییه که میشه به کسی گفت.
فرد شغلش رو درست انتخاب کرده و با کاری که داره میکنه خوشحاله.
بنظرم وقتی میشه گفت بین دو موضوع باید تعادل برقرار باشه که بتونیم از هم جداشون کنیم، کار و زندگی اصلا قابل جدا شدن نیستن، من از دو جنبه به این موضوع نگاه میکنم یکی اینکه اصلا فیزیولوژی بدن انسان اجازه نمیده شما این دو رو از هم جدا کنید، دیگری هم اینکه اصلا چرا باید بخوایم این دو رو از هم جدا کنیم؟
یک:
اینکه ما چه احساسی از وضعی که توش هستیم داریم(میتونه حین کار باشه یا با خانواده/دوستان) کاملا وابسته به سطح هورمونهایی هست که در بدنمون وجود دارن. ترکیب این هورمونهاست که خوشحالی و ناراحتی ما رو میسازه. بالا و پایین رفتن میزان یه هورمون تو بدنتون میتونه روی رفتارتون با اطرافیان تاثیر بذاره.
علمی ترش رو میتونید اینجا ببینید
حالا این هورمونها چه ربطی به تعادل بین کار و زندگی دارن؟
فکر کنید خیلی همچی گل و بلبله و توی مسیر رفتن به سر کار هستید، یکی از دوستان پیامی توی تلگرام براتون فرستاده:
سلام
خوبی؟
امشب میای بریم سینما؟
با توجه به تجربیات قبلیتون در این شرایط با خوندن این پیام سطح هورمونهایی که باعث خوشحالی میشن توی بدنتون بالا رفته و شما کلی خوشحال شدید که امشب قراره خوش بگذرونین. هورمونها مثل دکمه خاموش و روشن نیستن که کاملا قطع یا کاملا وصل باشن بلکه اینطوریه که اثرشون یه ماندگاری نسبی داره. هورمونی که خوشحالتون کرده (وابسته به شدتش) اثرش ماندگار هست و باعث میشه وقتی به محل کارتون میرسید با همکارها خوش برخوردتر از قبل باشید و روز کاری خوبی رو شروع کنید. درواقع زندگی غیر کاری شما روی احساستون در کار اثر گذاشته.
همین موضوع میتونه برعکس باشه، مثلا توی محل کار مدیرتون توی جمع ازتون قدردانی کنه، این باعث میشه مجموعه ای از هورمونها در سطح بالایی ترشح بشه و حس غرور و افتخار و شادی بدست بیارید. ماندگاری این هورمونها باعث میشه وقتی به خونه برمیگردید هنوز این حسها رو دارید و با خانواده خیلی بهتر از قبل برخورد میکنید. اینجاست که کار روی زندگیتون اثر گذاشته.
خیلیها بدون درنظر گرفتن این موضوع توصیه میکنن که هرچی توی کار بهت گذشته رو بریز دور و وارد خونه شو!!!! مگه میشه! مگه داریم! هورمون ها که به توصیه شما گوش نمیکنن! ایشالا فرصتی بشه توی یه مطلب جداگانه درباره اینکه چطور میشه حرف گوش کن بشن مینویسم.
کسی نیاز به برقراری تعادل بین کار و زندگیش داره که این دو براش تناقضاتی داشته باشن، اتفاقا زمانی درکل حس بهتری داریم که با هزار ترفند نخوایم بصورت تصنعی تعادلی فرضی رو ایجاد کنیم و این رو بپذیریم که قراره نزدیک به نیمی از دوران بیداری حیاتمون رو کار کنیم و این یعنی خود زندگی و جدا شدنی معنی نداره، کلی از دوستی های ماندگار به واسطه کار شکل میگیره که تا آخر عمر باهاشون در ارتباط هستیم، کلی درس زندگی از همکاران و مدیرانمون یاد میگیریم که تا عمر داریم رعایتشون میکنیم، کلی اوقات تلخ و شیرین از تجارب دوران کاری شکل میگیره که تا آخرین روزای عمرمون باهاش خاطره بازی میکنیم.
من حرفم اینه که اگر طرز نگاهمون رو به کار عوض کنیم قطعا دیگه نیاز نیست به حفظ تعادل بین کار و زندگی حتی فکر بکنیم و همه چیز خودش درست پیش میره.