من در زمان دانشجویی کنار وقت تلف کردنهایی که داشتم، روی موضوعات لبه علم پلیمرها هم کار میکردم ولی نسبتا راحت و به هزار و یک دلیل پیش پا افتاده مثل نداشتن آزمایشگاه با امکانات کافی، دغدغه مالی و ... تحقیقاتم رو ادامه ندادم. بعد از 8 سال با اینکه غرق دنیای آی تی و استارتاپهاش شدم، همچنان دوست دارم بتونم برگردم و تحقیقاتم رو ادامه بدم.
امشب که دوباره مثل همیشه این موضوع فکرم رو مشغول کرد یاد سریالها و فیلم هایی که در زمان دانشگاه و بعد از اون دیدم افتادم که خیلی اوقات یک شخصیت دانشمند و ثروتمندی توی اون از شخصیت های اصلی بود و با یک آزمایشگاه مجهز و تیمی از افراد مستعد، کارهایی فوق العاده و لبه علم انجام میدادند، یا در برخی موارد یک فرد ثروتمندی که با علم و تکنولوژی آشناست روی ایجاد چنین آزمایشگاهی سرمایگذاری کرده.

نمیدونم در ایران هم چنین چیزهایی داریم یا نه ولی امشب این موضوع برای من مشخص شد که قطعا یکی از آرزوهام ساخت چنین آزمایشگاهی هست.
چند روز بعد:
معمولا توی همه کارهایی که جز آرزوهام هست سعی میکنم خرد خرد قدم بردارم برای رسیدن بهش، این شد که با دو تا از دوستان که یکی در شرکتی صنعتی و دانش بنیان فعالیت داره و یکی دیگه که روی فیزیک soft matters در هلند داره دوره دکتری رو میگذرونه صحبتهای اولیه رو شروع کردم، امیدوارم این صحبت ها بتونه به راه اندازی کسب و کاری در راستای رفع مشکلات واقعی و ارزش آفرینی علمی منجر بشه. جایی بشه که از دل تحقیقات علمی به خروجی موثر برای جامعه امیدوار بود. متاسفانه یا خوشبختانه انقدر مشکلات صنعتمون انقدر زیاد هست و فرصت برای نوآوری و بازآفرینی زیاد هست که فقط مرد عمل میخواد که بره تو دلش.
چرا فکر میکنم به چنین فضایی در ایران نیاز داریم؟
کم و بیش اطلاع داریم که چقدر فضای آکادمیک و علمی ایران روز به روز داری خالی تر از افراد مستعد میشه. علاوه بر دلایل سیاسی و اجتماعی، خیلی ها که آدمهای به ذات آکادمیک هستن و دوستدار علم هستن هیچ انگیزه ای برای موندن ندارن، از اینکه دانشگاهها خیلی محدودشون میکنن و از اونطرف خروجی کارشون جز چاپ شدن توی مقالات جایی بهره برداری نمیشه. بنظرم جای اینکه فضایی در ایران برای افراد مستعد و عالم باشه که بتونن با مسائل دنیای واقعی و صنعت سر و کله بزنن و راه حل دربیارن خالیه.
ادامه دارد...