ویرگول
ورودثبت نام
رسول طارانی با ت دسته‌دار
رسول طارانی با ت دسته‌دارشعردوست، کمی دست به قلم و بیش از کمی کتاب‌خوار، دیوانه‌ی تاریخ سیاسی معاصر، فعلا همین تا بعد ببینیم چه می‌شود
رسول طارانی با ت دسته‌دار
رسول طارانی با ت دسته‌دار
خواندن ۴ دقیقه·۱ سال پیش

تصادف اجباری

بیش از یک هفته بود که ندیده بودم‌اش. انگار قرن‌ها از آخرین بار که چشمانش را دیده بودم گذشته بود. عکس‌هایش را پشت گوشی موبایل نگاه می‌کردم و دلم ضعف می‌رفت. سوز سرد دوری توی استخوانم رخنه کرده بود. این دوری اجباری داشت کار دستم می‌داد. از وقتی پدرش با آن نگاه سنگین و حرف‌های قطعی‌اش دست رد به سینه‌ام زده بود، همه چیز عوض شده بود.

پدرش حراست یک شرکت دولتی بود و وضع بدی هم نداشت. اما انگار دنیا را فقط از پشت دوربین‌های امنیتی می‌دید. عمده مخالفت‌اش با ما هم سر این بود که می‌گفت الان وقت‌اش نیست. روی درس و دانشگاه بچه‌های‌اش خیلی حساس بود و اولویت‌اش تمام شدن درس‌شان بود.

برای این‌که مبادا قراری بگذاریم و دیداری داشته باشیم، او را در خانه حبس کرده بود. نه از آن حبس‌هایی که در را قفل می‌کنند، از آن‌هایی که با نگاه‌های تیز و حرف‌های برنده، دیوار می‌سازند دور آدم. به مادرش هم سپرده بود که تلفن را از پریز بکشد و قایم کند. سوئیچ ماشین و گوشی همراه‌اش را هم ضبط کرده بود تا به این صورت یک هفته تمام از هم بی‌خبر باشیم.

پارکینگ‌شان جای خودروی پدرش بود و ماشین خودش را جلوی در خانه پارک می‌کرد. یک دوو ماتیز تروتمیز که سال‌ها زیر پای‌اش بود و گاهی حسودی می‌کردم که نکند ماشین‌اش را بیشتر از من دوست دارد. خط که هیچ، غبار روی ماشین‌اش نبود. همیشه می‌گفت این ماشین اولین چیزی است که کاملن مال خودش بوده.

باید کاری می‌کردم. نفس‌های‌ام داشت به شماره می‌افتاد. برای این‌که ببینم‌اش و از حال و اوضاع‌اش با خبر باشم، نقشه‌ای در سرم جرقه زد. شاید از نگاه کسی که بیرون گود نشسته غیرمنطقی باشد، یا بگوید راه‌های ساده‌تری هم بود. اما کسی که توی گود است اولین چیزی که ندارد منطق است. عشق همه‌ی معادلات را به هم می‌ریزد.

با سعید، دوست چندین ساله‌ام، هماهنگ کرده بودم که یک تصادف ساختگی را رقم بزند. اولش خندید و به روی خودش نیاورد. بعد که اصرار و مداومت مرا دید، کمی فکری شد. هم می‌ترسید که موضوع لو برود هم پایه‌ی هیجان بود. قرار بود جوری تصادف کند که هم خودرو آسیب چندانی نبیند هم نیاز به حضور مالک خودرو باشد برای پرداخت خسارت. در کل قرار بود ماجرا کمی طول بکشد که بتوانم از دور ببینم‌اش. می‌دانستم پدرش روزهای فرد شیفت کاری‌اش است و در خانه نیست.

یک‌شنبه بود، یکی از سردترین دی‌ماه‌های عمرم. بارانی چرم پوشیده بودم و شال‌گردنم مثل مار پیتون دور گردنم حلقه زده بود. سوز سرما پوست صورتم را خشک کرده بود. به فرت فرت افتاده بودم. جوری برف می‌بارید که انگار تقصیر ما بود و خدا داشت انتقام می‌گرفت. دانه‌های برف مثل پرده‌ای سفید میان من و خانه‌شان فاصله انداخته بود.

اتفاقن زمین برفی بهانه‌ی خوبی بود برای تصادف.

سعید مرا پیاده کرده بود و برای بار آخر موضوع را مرور کرده بودیم. مو لای درز محاسبات‌مان نمی‌رفت. قلب‌ام چنان تند می‌زد که انگار می‌خواست از قفسه سینه بیرون بپرد. نمی‌دانستم چه می‌شود، فقط فهمیده بودم که خری‌ات کردم.

حدود بیست متر با ماشین‌اش فاصله داشتم، پشت یک درخت ایستادم به نظاره. برف روی شانه‌هایم نشسته بود اما سرم از فکر دیدارش داغِ داغ بود.

سعید وارد کوچه شد و با سرعت از کنارم گذشت. چشم‌هایم را بستم. صدایی که به گوشم خورد جوری بود که انگار ماشین سعید تا داشبورد جمع شده. چشم باز کردم و خیالم راحت شد.

سعید با سرعت آینه بغل را نشانه رفته بود. آینه کامل پاشیده بود و تکه‌های‌اش تا ۱۰متر آن‌طرف‌تر پخش شده بود. خوبی‌اش این بود که جنس مصرفی بود و قابل تعویض. بدی‌اش هم این بود که نیاز به حضور افسر نبود و شاید ماجرا طول نمی‌کشید.

سعید ماشین را پارک کرد و زنگ خانه را زد. خودش گوشی را برداشته بود. سعید ماجرا را توضیح داد و در کمال ناباوری نمی‌آمد پایین. با کلافه‌گی سعی داشت سعید را مرخص کند. از خیر خسارت هم گذشته بود. سعید انقدر اصرار کرد تا راضی شد بیاید ماشین را بررسی کند.

در که باز شد، یک چیزی در دلم ریخت. همان چهره‌ای که هر شب در خواب می‌دیدم، همان چشم‌هایی که دنیای من بودند. کمی از کنه بودن سعید گفت و غر زد. داشت‌اند سر خسارت صحبت می‌کردند که با نور موبایل علامت دادم و مرا دید. وقتی که متوجه شد همه‌ی ماجرا ساخته‌گی بود، اَدَاطور و شیطنت‌آمیز حالی‌ام کرد که گویا اگر دست‌اش به من برسد قرار است خفه‌ام کند.

خسارت را هم تا ریال آخر از سعید گرفت تا دل‌اش خنک شود.

بعدها می‌گفت آن شب دقیقاً لحظه‌ای که سعید زنگ خانه را زده، او یواشکی تلفن را برداشته بوده و قرار بوده به من زنگ بزند. عمده‌ی کلافه‌گی‌اش به خاطر حضور موجودی به نام سعید در این لحظه‌ی طلاییِ تماس گرفتن بود و در محال‌ترین تصورات‌اش هم نبود که این یک برنامه‌ی از پیش تعیین شده از طرف من باشد.

می‌گفت تو دیوانه‌ترین عاشق دنیایی.

می‌گفت هیچ‌کس انقدر دیوانه نیست که به این شکل برنامه‌ریزی کند و از دور به تماشا بایستد.

می‌گفت سال‌ها بعد که زیر یک سقف بودیم هیچ‌وقت این روزهای‌مان را فراموش نمی‌کند.

می‌گفت من بدون تو چه‌کار کنم؟

...

قربانت شوم می‌خواستم بدانم حالا که سال‌هاست از آن روزها گذشته بدون من چه‌کار می‌کنی؟...

دنده عقب با اتو ابزارخاطرهعاشقانه
۲۲
۱۰
رسول طارانی با ت دسته‌دار
رسول طارانی با ت دسته‌دار
شعردوست، کمی دست به قلم و بیش از کمی کتاب‌خوار، دیوانه‌ی تاریخ سیاسی معاصر، فعلا همین تا بعد ببینیم چه می‌شود
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید