
.
ما که باورمان نمیشود نیستید، احتمالا شما هم باورتان نمیشود که هر روز صبح که ما برمیخیزیم تا شب که دوباره به خیالمان خواب آرام داریم، محال است که نامی از تو نشنویم. این حرف یک روز و دو روز و یک ماه و دوماه نیست، این حرف به وسعت یک تاریخ است، به وسعت یک ملت، به وسعت خون شهدا.
ما که هنوز باورمان نمیشود نیستید، اما شاید شما هم باورتان نشود که هنوز عکستان را که میبینیم، بغض لعنتی دست میاندازد بیخ گلویمان و فشار میدهد تا خفهمان کند. نفس نفس میزنیم، میرویم یک گوشه تا قلبمان نفس بکشد. اولین اشک که بچکد، راه تنفس قلب باز میشود، بغض میترسد و دستهایش را میکشد، اما تنهایی مینشیند روی شانههامان. شانههایی سنگینتر از گذشته، سرشار مسئولیت نبودن تو.
ما که باورمان نمیشود شما نیستید، احتمالا شما هم باورتان نمیشود بعد از شما شکسته شدیم. شکسته شدنمان را انداختیم گردن کرونا. ما پشت ماسکهایمان قایم شدیم بعد از شما. ما ماسک زدیم که نفهمند چقدر ازشان متنفر میشویم وقتی مینشینند به قدرت نشستن قاتلان شما را برایمان تحلیل میکنند و اخبار لحظه به لحظه میدهند. ما ماسک زدیم که نفهمند چه طعم گسی را توی دهنمان مزه میکنیم، وقتی میگویند فلانی بیاید بهتر است، آن یکی نه، در صورتی که قاتل، قاتل است. میخواهد موی روشن و پوست کک مک داشته باشد یا یک کله کچل.
ما که باورمان نمیشود نیستید، یحتمل شما هم باورتان نمیشود که راست راست راه میرویم، اما کمرمان خم شده. برایت میخواندند رفتی نفس تازه کنی، راست هم میگویند، وقتی رفتی نفسمان تنگ شد پشت این ماسکهای لعنتی. مشتی، تو که اینطوری نبودی. تو اهل استراحت نبودی. تو نفس تازه کردنت که اینقدر طول نمیکشید. تو که نمینشستی ببینی دارند بچه ها را قیچی میکنند اما کاری نکنند.
حاجی، حبیب پشت بی سیم جبهه های حلب و خانطومان و تل قرین و دیرالعدس، سید شهدای مقاومت، فرمانده، حاج قاسم، دارند قیچیمان میکنند. دشمن زده به خط. ما چندماه است که خواب درستی نرفتهایم، درست از آن زمانی که ما خواب بودیم و تو را از ما گرفتند. ما مدتهاست که مینشینیم پای تیک تاک ساعت ۱:۲۰ بامداد شب های جمعه و فکر میکنیم به شبهایی که حالا باید بدون شما سر شود.
این ها همه قلم فرسایی بود برای باز کردن یک زخم کهنه که باید سر باز شود. ما میخندیم، ما لبخند میزنیم، ما لبخند مینشانیم، ما از اوج تناقض شادی میآفرینیم، اما راستش دلمان برایتان خیلی تنگ است آقای فرمانده. از آن نگاه ها که به خودت هم شد به ما بکن. یادی از ما کن و اشکی به حالمان بریز که بی تابیم و خسته.