
.
«دخیل قلبی»
همان اول تولد، قلبمان دست دراز کرد و انگشت انداخت توی شبکه های ضریح. دخیلش را گره زد و نشست پایین پا، قبلتر از آن روزهایی که فرشچیان نقشی بزند. قبلتر از آن که شاه صفوی، به میرزا رضا اصفهانی بگوید کتبیه بنویسد برای ضریح چوبی، قبل تر از روزی که ضریحی باشد و قبلتر از روزی که آدم هبوط کند.
خلاصه نگاه به انگشتانمان نکن که وقتی میآییم مشهد از روی سر چندین آدم میگذرد تا نوکش، هادی حس عمیق من و شبکههای فولادی ضریح بشود. قلب زودتر چنگ انداخته و همان جا نشسته. قلب زودتر کبوتر شده و آمده صحن انقلاب به گندم خوردن، میداند که اینجا تنها بهشتی است که اگر گندم بخورد، اخراج نمیشود.
عکس را که میبینم، کبوترم بالهایش را جمع میکند و میرود کنار مینشیند. راستش در مخیلهام هم نمیگنجید امشب این گونه لغزش قلم حس شود، اما چه کنیم از دایره قسمت؟ کیش و مات صفحه شطرنج است به هر حال. عکس را که دیدم یاد تابستان ۹۵ افتادم، زمانی که در حرم بسته بود و میگفتند حاج قاسم داخل است، در حال غبار روبی و هرکجا مینشستم میگفتم فلان روز حرم بودی. ندیدمت، اما فاصلهمان چند قدم بود، تو اینور و در و من اینطرف... رفتنت دلمان را ابری کرد.ما پای روضه علی اکبر میباریدیم، حالا خودمان علی اکبر دار شده بودیم... غباری بود...
از هوا خاک میریزد و زمین آتش شده است. کافیست فقط یک نفس بکشی برای ممد حیات، تا بین دو تا پانزده روز مفرح ذات را حس نکنی. اینها را نوشتم تا بهانهای باشد بر یک عاشقانه. راستش کلا نوشتن سخت است و عاشقانه نوشتن سختتر، عاشقانه نوشتن برای شما سختترین و بالاتر از صفت «ترین» اگر چیزی باشد، برای ماییست که قلممان عادت کرده به خزعبل نوشتن و آسمان به زمین بافتن و کیف کردن از وایرال شدن کلمهها.
شما روح و جان گره کردی بین شبکه ها و ما، تار مو قلبی. آقا امشب میآید دانه دانه دخیلهای پذیرفته شده بر ضریح را باز میکند. جسارتا امشب رانت بازی کنید، به آقا بگویید ما هم دلمان دخیل بسته به ضریح. بگویید دخیلمان را باز کنند تا دخیل دوم را ببندیم.
بگویید عاشقانه های سختمان را بخوانند و خط صاف را از اینجا به مشهد بکشند.
پاکن تاریخ پاک کرده وصال ها را... آی شما که متصلید، ما مستأصلها را دریابید....