
ظَلَمَ را اگر در وزن مفعول بیاوریم، میشود مظلوم و اسم مفعول، یعنی مورد ستم و ظلم واقع شده. یعنی کسی که بارها بغض تو گلویش پیچیده و صدایی در حنجرهاش خفه شده. یعنی بارها رگهای چشمانش متورم شده از غم و برای این که نشکند، چشمانش به سرخی رفته. یعنی آدمی که میان اکسیژن خالص نخلستانهای مدینه و کوفه، آنقدر غمگین میشده که هوا برایش کم میآمده است. اما اگر به ادبیات عرب دقت کنیم، مظلوم کسی است که همچنان ظلم را به باب مفعول ببرد. یعنی همچنان در حقش ظلم میرود. یعنی همچنان کامل حقش ادا نشده و جایی در تاریخ، آنچه که شایسته و بایسته اوست، اتفاق نیفتاده. بله. بعد از قریب به هزار و چهارصد سال، علی مظلومترین انسانیست که هستی او را درک نموده و خوش به حال عالم که روزی علی بر او گام میگذاشته. خوشبحال زمین که روزی فرش زیر پای علی بوده و اکنون، برای علی آغوش باز کرده و علی در او آرمیده است. خوشبحال آسمان، که سقف سر علی بود و احتمالا بارها با علی چشم در چشم شده است.
.
مظلومیت علی، محصور در یک برهه تاریخی نیست. مظلومیت علی حتی تا امروز که من مینویسم و شما میخوانید ادامه دارد. به اندازه تمام مصلحت بازی هایشان که برای توجیهش، نام علی را بر آن مهر کرده و ۲۵ سال سکوت توام با بغض در گلویش را یادآوری میکنند و به گستره سفره تبعیضی که برای مشروع شمردنش، دست میگذارند روی عشق ما به علی و عدل علی را رویش مینویسند. از قیاس قاتلان علی با آدمهای اطراف گرفته تا ظاهرا دم از علی زدن و باطنا خلاف علی بودن. این ها خود گواه این است که علی، حتی الان که خوارج نیستند و مزارش عیان است، حتی الان که عشق ورزیدن به او جرم نیست و شمس نجفش بر تارک شیعه میدرخشد هم مظلوم است.
.
علی آنقدر عدالت داشت که در مقابل بی عدالتی سکوت نکند. او هیچوقت نسبت به غصب خلافتش سکوت نکرد. هیچوقت پیش خودش نگفت مصلحت ایجاب میکند که بی عدالتی باشد، علی حق بود حق هم با اوست. این علی بود که میتوانست راهنمای امت پس از پیامبر باشد، اما افسوس از مصلحت سنجان زمان علی که روز، قول قیام میدادند و شبها، چونان زنان پرده نشین، تو اندرونی ها بست مینشستند که مبادا فردا برایشان دردسر شود.
علی آنقدر بزرگ بود که آتش کف دست عقیل بگذارد تا مبادا بیت المال سفره بشود برای خوردن حق مردم.علی آنقدر عادل بود که آتش چراغ بیت المال را مینشاند تا مبادا مردم،خانه علی را برای کاری جز جامعه روشن کنند.
.
علی مصلحت را در گرو توان مردم میدید نه در گرو طلحه ها و زبیرها. علی پایش میافتاد، شمشیر روی معاویهها که والی شام بودند میکشید تا مبادا کسی تصور کند که علی، اینجا تعارف دارد و ترازوی مصلحت ها را وسط گذاشته.
علی علی بود. علی علی است حتی هزار سال بعد از ضربتش جایی در قسمت شمالی مسجد کوفه.
علی مظلوم ترین انسان تاریخ است. حتی لای ورق های کتاب ها، حتی میان کلمات نویسندگان و حتی روی منبر منبری ها.
علی همچنان مصدر ظلم را روی وزن مفعول صرف میکند. علی هر روز شهید میشود و هر روز خوارج در نهروانی بر او میخروشند.
علی مظلوم است، به گستره تاریخ. به تعداد اشک هایی که برای مظلومیتش ریخته میشود. به تعداد بردنش اسمش در روزمریات. به تعداد تک تک های آدم ها، علی هنوز مظلوم است.