
.با یک حساب سرانگشتی در پست های این چندوقت اخیرم، میتوان دید که چقدر از کربلا گفتهام. به من حق بدهید که از کربلا بگویم. کربلا تنها جایی بود که گوشش را تیز میکرد تا یکسال حرف ما را بشنود. کربلا تنها جایی بود که منِ تنبلی که برای این که بیشتر بخوابم، مشتری تیشرتهای بدون دکمه هستم را آنقدر فعال کند که روزانه چندین کیلومتر راه برود تا کربلا، بدون این که حساب چیزی را کند.
سراسر کربلا برای ما خاطره است. از همان مرز که میرفتیم توی نخ هیونداها و فوردهایی که زیر برق آفتاب پارکشان کرده بودند و نهایت رسیدگیشان، این بود کارتن بگذارند جلوی شیشه تا آفتاب داخلش نتابد. از آن همه لندکروز و پرادو، که صاحبانش لب مرز داد میزدند بغداد کاظمین و شده بودند تاکسی مسافرکشی. همان ماشین ها که تا سوارشان میشدیم، عنان از کف میدادیم و با عربی دست و پا شکسته و حاجی هذه السیاره چند و این صحبت ها، قیمت میگرفتیم، بعد حساب میکردیم به پول ایران چقدر میشود...
ما حتی دلتنگیم برای بیگاههای پول خرج کردن، که مردد میشدیم الان دینار عراقی بدهیم به صرفه تر است یا ریال ایرانی، بعد حساب میکردیم هر دینار چقدر به پول خودمان است و آخرش چون راه به جایی نمیبردیم، تراولها را میدادیم و روحانی در ایران فحشش را میخورد.
ما حتی دلمان تنگ است برای نگاه حسرت آمیز دودکشان ایرانی، در مقابله با هایپ به دستان عراقی که ابر ابر هایپ دود میکردند. بعد ما منتظر بودیم که کسی سوال کند و اندر قیمت و مضرات هایپ حرف بزنیم که فقط در برابر زخم حسرت تسکین یابیم.
من حتی دلتنگم برای خندههایمان، وقتی در یکی از خیابانهای بغداد، پراید ایرانی را میدیدیم و خرسند بودیم که اگر چه تهاجم فرهنگی نداشتیم، اما تهاجم پرایدی داشته ایم.
من حتی دلتنگم برای موکبهای عشیرههای نجفی، که افتخارشان یاری مختار بود و نماد و پرچم موکبشان، عکسی از فریبرز عرب نیا زده بودند بالای موکب. همان موکب هایی که بچه های عراقی میآمدند بازی کنند، اما چون سر و صدایشان ممکن بود آرامش زوار را بخراشد، از پدرانشان که خادمین موکب بودند، تیپایی نوش جان میکردند.
من حتی برای در به دری موکب پیدا کردن توی کربلا هم دلتنگم. دلتنگم برای صف دستشویی ها و مسابقه با نفر رو به رویی که چه کسی اول برود. دلتنگم برای حمام های پنج دقیقهای که سر سه دقیقه نفر بعدی در میزد. دلتنگم که عقده ای بازی دربیاوریم زیر عمود ۳۱۳ برای عکس گرفتن و دلتنگم برای موتور سه پاچه های عراقی که تا خرتناق آدم سوار میکرد و وسط راه، ناگهان از وزن زیاد تک چرخی هم میزد.
بله، ما دلتنگیم، بیشتر از اینها برای حرم...