ویرگول
ورودثبت نام
رسول شاکرین
رسول شاکرینبنده ضعیف حضرت حق، ادبیات خوانده و همچنان ادبیات خواننده، علاقه‌مند به علوم ارتباطات اجتماعی، در حوالی فرهنگ و هنر و رسانه، گوشه نشین حجره طنزنویس ها، ما بقیش رو هم بوق بذارید
رسول شاکرین
رسول شاکرین
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

بماند برای روزهای بعد

آبان ۹۶ بود. شب قبلش مانده بودم دفتر، اما می‌دانستم حال مادربزرگ خوب نیست. سه ماه بود ندیده بودمش. نه که بی فکر باشم، نه، دلم نمی‌آمد بروم و اینطوری ببینمش که افتاده روی تخت و چشم‌هایش به سقف خشک شده، با سرنگ غذایش می‌دهند و هر روز نحیف‌تر از دیروز می‌شود. روحیه‌ام که مثل حالا نبود، تا می‌دیدمش، خانه که می‌آمدیم می‌زدم زیر گریه. من نیاز داشتم تا همان مادربزرگی را ببینیم که روزهایی که قم بودم، زنگش می‌زدم و با من حرف می‌زد، می‌گفت برایم دعا کن. همان مادربزرگی که توی خانه‌اش که می‌رفتیم با ما حرف می‌زد، میگفت می‌خندید. حالا آبان ۹۶ بود، به خانواده گفته بودم که امکان دارد شب ماندگار شوم. برای نماز صبح، سلام نماز را که دادم تلفنم زنگ زد. جواب دادم، خواهرم بود. گفت سریع بیا خانه. حدس می‌زدم که چه شده، پرسیدم و جواب مثبت بود. هوا تاریک بود، گذاشتم روشن شود و به کوب آمدم خانه. اربعین بود، نیازی به لباس مشکی نداشتیم. لباس مشکی عزای ارباب را وصل کردیم به فقدان مادربزرگ. من حتی چهره‌اش را هم ندیدم، نه که از مرده بترسم نه، دلش را نداشتم که ببینم. سر قبر جرات کردم که بروم و لحظه آخر ببینمش، اما داشتند تلقین می‌دادند، نه که از تلقین بترسم، نه، دوست نداشتم مادربزرگ را در آن حال ببینم.

خاک را می‌ریختند و زیارت عاشورا می‌خواندند، رفتم پشت یک درخت، یکهو عین قیامت تمام خاطراتم مرور شد. دور از همه اشک ریختم، آرام.

آخرین تصویری که از مادربزرگ دارم، مادربزرگی هست که روی تخت افتاده. غم انگیز است، اما تصویر نفس کشیدنش هنوز جلوی چشمم است، زنده بودنش، دلخوشی بچه‌هایش. شاید همین تصاویر باعث شده که بعد از دوسال نتوانم باور کنم رفته است.

این تصاویر آخر خیلی مهم است. عین همان آخرین تصویری که از شهر دیدم، شلوغ و پر جنب و جوش. برای همین شاید شب ۲۵ آبان و بحبوحه اتفاقات، باورم نشد آن همه جایی که صبح خرم و آباد بود و شب عوض شده بود. عین همان تصویر آخری که دوماه پیش از شهر دیدم، پر جنب و جوش، امید در چشمان مردم برای شکست این بیماری موج میزد. ترس دارد، اما نه صرفا برای ترس از کرونا، نمیخواهم بروم و سکوت شهر را ببینم. بروم و ببینم شهر عین شهر مردگان شده. شهر ساکت و بی جنب و جوش...

برای همین گذاشتم برای بعد از شکستش که می‌آییم جشن می‌گیریم رفتنش را. گل نثار قهرمانان میکنیم، شهر نفس راحت می‌کشد و رفیقم که پدرش را از دست داده، بدون دغدغه کرونا می‌تواند در آغوشم گریه کند و من آرامش می‌کنم.

کرونا که رفت، آخرین تصویرم مثل بقیه تصاویر مخدوش نمیشود، همه چیز مثل قبل میشود...

مرگکروناویروستصویرذهن
۷
۴
رسول شاکرین
رسول شاکرین
بنده ضعیف حضرت حق، ادبیات خوانده و همچنان ادبیات خواننده، علاقه‌مند به علوم ارتباطات اجتماعی، در حوالی فرهنگ و هنر و رسانه، گوشه نشین حجره طنزنویس ها، ما بقیش رو هم بوق بذارید
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید