
الان اسفند ۹۹ است. بساط کرونا که پارسال آمده بود جمع شده و تقریبا ۶ ماه دیگر به پایان دولت حسن روحانی باقی مانده است. مردم حالشان خوب است، خریدها در جریان بوده و من امشب مانند عیدهای سال پیش، وقتی میخواستم به خانه برگردم، زمان زیادی توی ترافیک زیرگذر امام علی ماندم. مثل هر عید، صبح که میخواستم از خانه بیرون بروم، صف طویلی جلوی در گز کرمانی بود تا برای عید گز بخرند. البته عید پارسال این شکلی نبود. بازار خلوت بود، مغازه دارها هم یکی درمیان نشسته بودند و بازار خالی را مینگریستند. جز یکی دو شب که پیاده آمدم خانه تا هوایی به سر و رویم بخورد، بقیه شب ها بر خلاف شبعیدهای سال پیش، خبری از ترافیک نبود، صبح خبری از صف مردم پشت گز کرمانی نبود، خیابانها خلوت بودند و خاک تنهایی رسما روی شهر ریخته شده بود.
راستی حال تمامی رفقای پزشک و پرستارم که پارسال در خط مبارزه با کرونا بودند خوب است. امسال حسابی با روحیه مشغول کارهای شب عیدشان هستند، آخر پارسال پنجه در پنجه این ویروس چینی بودند و شب عید را بر خودشان حرام کرده بودند. آنها از جهاد فارغ شدند و جهاد ما تازه شروع شده. حالا آنها پشت خط هستند و ما خط مقدم. ما در روزنامه و رسانه هایمان از اوضاع پارسال و اتفاقتش میگوییم و مینویسیم و رمز موفقیتمان را دیکته میکنیم، معلم کتاب دستش گرفته و روایت رشادت مردم در زمان بیماری و سختی را میگوید و نویسندگان، مشغول قلم زدن کتاب جدیدشان هستند که از اوضاع پارسال الهام گرفتند. تاریخ نویسان مکتوب کردند و تحلیلگران برای این روزها، محتکران و سخت کنندگان اوضاع بر مردم را یکی یکی رسوا میکنند. دستگاه قضایی با مجرمان روزهای سخت و عاملینش برخورد سخت میکند و دستگاههای اجرایی، مشغول تشویق قهرمانان آن روزهای سختیاند. حال همه ما خوب است و ملالی نیست جز فقدان دوستان خوبی که رشادت کردند و آن روزها پرکشیدند و رفتند. سالگردشان چند روز پیش تمام شد، اما یادشان نه. پدر میگفت امتحان شدیم، نیک که مینگرم، سربلند بیرون آمدیم. امشب جشن وحدت داریم، به مناسبت اتحاد پارسالمان برای شکست سختی.
ما در پناه اتحادمان سربلند بیرون آمدیم، سربلند شدیم، روسفید شدیم... شکر...
پینوشت: این آینده ای است که من تصور میکنم...