
کرونا اسیدی بود که اجباری توی چشمهایمان رفت و باعث شد چشمهای قبلی را دور بریزیم و چشم جدید را پیوند کنیم. باعث شد مرگ را روی هر چیزی ببینیم و حالا دو چشم پشت سرمان احساس کنیم که بیصبرانه منتظر قبض روح ماست.
باعث شد که کمترین درد نگرانمان کند، باعث شد کمترین سرفه را زنگی برای رفتن بدانیم و باعث شد بدانیم رفتن از این دنیای ناجور، چقدر راحت است...
کرونا باعث شد که باور کنیم فرای از اراده و همت و پول، در زندگی باید خواستن و قسمت و روزی را هم در نظر گرفت. ثابت کرد میتوانی پول و همتش را داشته باشی اما اربعینت بخورد به مدلی از اما و اگر که بیشتر به هیچ شبیه است تا برآورده شدن.
کرونا اسیدی بود که عمدی یا غیر عمدی ریخته شد روی باورهای قبلی زندگیمان و همه را سوزاند تا یک سری باور جدید بسازیم. باعث شد بفهمیم خانوادهای وجود دارد که بند بند وجودمان به هم متصل است. باعث شد بفهمیم گاهی رابطه رفاقتمان آنقدر محکم است که رفتن یک رفیق، ضربه میزند.
باعث شد آن انگاره بسوزد که مرگ سراغ من نمیآید یا اگر بیاید حالا نمیآید. بهتر است بگویم گاهی اوقات مرگ میآید به همراه کرونا. به هفته نکشیده فاتحهمان را میخواند. انگشت روی تخت میخراشیم، بستر میدریم. ریههامان با اکسیژن هم غریبه میشوند.
کرونا باعث شد بفهمیم داستان نمرود افسانه نیست. باعث شد بفهمیم خدایی که نمرود را با پشهای عقوبت میکند، روزی با کوچکتر از پشه نمرودهای روی زمین که تک تک ما باشیم را عقوبه میکند که جایی بفهمیم خدا کیست و ما کیستیم.
کرونا باعث شد بفهمیم حتی پایش بیفتد، زیارت همین امامزاده نزدیک خودمان را هم آرزو میکند، چه برسد به حرم ائمه و حج و پیاده روی اربعین.
کرونا باعث شد حقیقت را بنشانیم روی صندلی رو به رویی، رو به رویش بنشینیم و چشم در چشم هم بنگریم. او بفهمد چون مایی هست و ما هم بدانیم چیزی جز حقیقت نیست...
افلا تعقلون؟
نمیدانم...
اما اربابی که شما باشید، درد دوری شما از کرونا هم سهمگین تر است. سالهای قبل که نمیشد میگفتیم لیاقت نداریم عوضش با لیاقت ها دعایمان میکنند. امسال که لایق و بی لیاقت خوردهایم به پیسی. جمع شدن این بساط به دست شماست و با کریمان کارها دشوار نیست.
تو نگاه کن...
تو در این کالبد بدمم...