
در دوران تحصیل، همیشه فکر میکردم که بالاخره دانشگاه در جایی قبول میشوم که یک روز، در حالی که اعصابم از کار سیاسی در دانشگاه خورد است، وارد راهرو دانشکده میشوم و بیتوجه، به دختر پولدار ۲۰۶ سواری میخورم و جزوههایش میریزد. وی همانطور که در حال جمع کردن جزوههایش است، مرا یابو سوار خطاب کرده و من در دلم میگویم یَک یابو سواری بهت نشون بدم! سر امتحان پایان ترم، من و آن دختر کنار هم در سالن نشسته باشیم و او تقلب بخواهد، تصمیم میگیرم که گذشت کنم و تقلب برسانم که وسط تقلب چشم در چشم میشویم و پس از امتحان، با فشار شدیدی هر دو خانواده، دختر مذکور ضمن این که از ارثیه کلان پدرش محروم گشته، تصمیم میگیرد انقلابی شود و نهایت من و او به همراه ۲۰۶، برویم سر زندگیمان. البته خوب آرزویم عملی شد ولی نصفه نیمه. در دوران کارشناسی من دانشجوی سیاسی بودم، اما در قم قبول شدم. بچه ها صدایش میزدند نرکده. ما در نرکده همگی پسر بودیم و یابو سوار، فلذا نصف فانتزیها چربی شده بود در پهلوی پهلوان حسین رضازاده. در آن سالها من دوبار توانستم تقلب موفقیت آمیز داشته باشم. اولی ترم چهارم دانشگاه، بیست بیت حفظی باید در امتحان مینوشتیم و من بیست بیت را در یک کاغذ ۵ در ۵ نوشته و خوشبختانه توانستم برگه را باز کرده و تقلب را بدون مزاحمت انجام دهم، منتها بعد از امتحان، سگ درونم همانند یک سگ واقعی پشیمان شده و طی یک حرکت انتحاری، به استاد اعلام کردم که تقلب نمودهام. استاد هم نمره کم کرد، نه به خاطر تقلب، بلکه به خاطر توهین به نظریه مرحوم فروید که عقیده داشت تقلب یکی از روش های یادگیریست. استاد هم که مرید آن مرحوم بود، به دلیل این که خودم را از فیض کسب دانش محروم کرده بودم، نمره کم کرد!
دفعه دوم، ترم آخر دانشگاه بودیم. رفیقم بهنام، عادت داشت کولهاش را بندازد روی صندلی جلویی اما عادت نداشت در کوله را ببندد و کوله بینوا، با در باز به سقف خیره میشد. روزی در یک امتحان هم همینکار را کرد، با این تفاوت که کوله با دهان بازی که میشد جزوه را ته معدهاش دید به من خیره شده بود. از قضا، همان صفحهای هم باز بود که سوالش را جلوی خودم میدیدم. تصمیم گرفتم خر نباشم و دوباره تقلب را با موفقیت انجام دادم، اما تصمیم نگرفته بودم که سگ نباشم! دوباره مثل داگ، از کرده پشیمان گشتم و در حالی که پشم های فرشتگان روی شانهام مشت مشت روی برگه میریخت، تمام آنچه تقلب کرده بودم را خط زدم تا امتحان، با اصالت بیشتری به شعور استاد توهین کند.
بله، خر را بکشیم، سگ لگد میزند. این همان چیزی است که به آن می گوییم زندگی!