
...مدتی طول کشید تا چشم هایم را باز کنم.
درباره ی غرق شدنم چیز زیادی به یادم نمی آمد.فقط صدای قلپ قلپ آب زلال و حسی پر از اندوه را به یاد داشتم.
چه کسی مرا به آب انداخته بود؟
چرا آن عکس کارتونی تبلیغاتی ناگهان جلوی چشمانم جان گرفته بود؟
چرا این دومین باری بود که دوباره آن اتفاق افتاد؟
چرا مرز باریکی بین توهم و واقعیت را حس می کردم؟
و از همه مهم تر:
آیا این اتفاقات تصادفی بودند؟!
آرام آرام به بالای رودخانه رسیدم. سرم را بالا آوردم و قطره های آب را از بدنم تکاندم.
خشکم زده بود و هنوز وجودم را باور نمی کردم.
ناگهان خارش عجیبی روی پوست دستم احساس کردم...
آستین کتم را بالا زدم و علت خارش را فهمیدم:
خالکوبی عجیبی به شکل اسکلت بدن اژدها پایین ساعد دستم نقش بسته بود!
چشم هایم هرلحظه گشادتر می شدند. این کارها دیگر چه شوخی کثیفی بود؟!!
به سرعت از محوطه دور شدم و سمت خانه رفتم.
از دور صدای فریادی باعث شد به پشت سر نگاه کنم.
ملودی و الکس بودند!
با تمام قدرت می دویدند و کیفم را در دست ملودی دیدم.
وقتی بهم رسیدند دیگر نفسشان بالا نمی آمد.
صورت سرخ و اخمویشان شرمنده ام کرده بود.
_"می خوام بدونم دقیقا چی باعث شد فکر کنی ترسوندن ما کار خیلی خوبیه؟؟"
این را ملودی با صدای بلند گفت و با نگاهی پرسشگر به من خیره شد.
الکس هم حرفش را تایید کرد و رو به من گفت:
_درسته؛چرا انقدر ترسیدی که حتی کیفت رو پشت سر جا گذاشتی؟
زبانم بند آمده بود و باچشمانی پر از شرمندگی و التماس بخشش بهشان نگاه می کردم.
گفتم:"ببخشید...اتفاقی شد."
نگاهشان هنوز هم سرد و تحقیر آمیز بود و این عذاب آور بود.
بلاخره اخم هایشان را باز کردند و کیف را بهم پس دادند.
ملودی با صدای آرام تری گفت:"نمی دونم چه اتفاقی برات افتاده.ولی انکار کردنش وضع رو بهتر نمی کنه."
الکس هم گفت:"امیدوارم که بتونی از پسش بربیای رفیق!"
کمی پیشم ماندند و بعد آرام و بی هیچ حرفی محل را ترک کردند...
تا حالا از حس درماندگی انقدر بدم نیامده بود.
نمی دانستم در خانه دیگر چه چیزی انتظارم را می کشد...
_دوباره چی شده؟چرا سر تا پا خیسِ آب شدی؟
این سوال پدرم بود.حالا جلوی در خانه با لباس های خیس ایستاده بودم و بدون هیچ حرفی قیافه متعجبش را نگاه می کردم.
عالی شد.
فقط گفتم:"خودت دیگه می دونی."
بعد تکاندن لباس ها و درآوردن کفش های گل آلودم فورا وارد خانه شدم و خودم را به داخل اتاقم انداختم.
لباس هایم را عوض کردم و سعی کردم خودم را با خوابیدن روی تخت آرام کنم.نفس عمیقی کشیدم و پلک هایم را روی هم گذاشتم.
آیا کاری از دستم برمی آمد؟
اگر بله،پس دقیقا چه کاری؟
چندثانیه بعدش ديدم که پدرم در اتاق را باز کرد و گفت:"لباس هات رو مرتب کردی؟امروز مهمون داریم."
-آره.کی هست؟
_زود متوجه میشی.امیدوارم باهاش مودبانه رفتار کنی.
-باشه.
در را بست.آهی کشیدم.آرزو کردم کاش جایی آن دورتر ها،آشنایی را ببینم.
فقط نمی دانم از کجا.
به هرحال شاید باعث اندکی دلگرمی می شد.
درطول زندگی دونفره من با پدرم، زیاد نمی دیدم که مهمان مهمی داشته باشیم.گاهی اوقات کارگر هایی که کتاب های جدید را تحویل کتابفروشی کوچک پدرم می دادند می آمدند خانه مان و پدرم چایی بهشان تعارف می کرد.
در حقیقت همسایه و دوست خانوادگی زیادی نداشتیم که مهمان مان شوند.
کتاب فروشی کمی دورتر از خانه قرار داشت.آنجا بهشتی بود که گل های خوشبو و ارزشمندی به اسم کتاب داشت.رفیق اوقات تنهایی ام کتاب ها بودند.
البته فقط اجازه داشتم کتاب هایی با کمترین تصاویر را بخوانم.
کمی بعد صدای باز شدن در حیاط را شنیدم.
پله ها را یکی به دو پایینآمدم و به اتاق نشیمن سرک کشیدم.
صدای مهمان ناخوانده می آمد که داشت با پدرم صحبت می کرد.
صدایش صدایی زنانه با لهجه ای عجیب بود.با زبان دیگری صحبت می کردو لحنش هیجان زده وکمی عصبی به نظر می آمد.
با دقت بیشتری گوش دادم و متوجه شدم که به زبان پدری ام حرف می زند:زبان فارسی!
_انتظار نداشتم بعداز این همه سال به اینجا سری بزنی فرنگیس!
_چرا انتظارشو نداشتی؟فکر نمی کردی که دور از اینجا یه زمانی خانواده و خاندانی داشتی؟!
سکوت برقرار شد.این حرف احتمالا پدر را به فکر فرو برده بود...
_البته که داشتم...خانواده جزو ارزشمندترین چیزهای زندگیم بود و هست...فقط نمی دونستم که با دیدن یه تابلوی نقاشی توی اون حراجی قراره زندگی ام از این رو به اون رو بشه.
_واقعا؟؟ اگه برات مهم بودیم پس چرا طوری ناپدید شدی که حتی خبر ما رو هم نگرفتی؟ تو حتی متوجه این نشدی که همه خانواده بخاطرت گرفتار یه جور نفرین شدن و یه شب همگی با هم مُردن؟
آخر حرفش را داد می زد.انگار می خواست چیزی که هرگز درک نشده را محکم یاد آوری کند.
صدای بریده بریده ی پدرم می آمد که گفت:
"...چ...چی؟ تو توهم زدی.اینطور نیست."
-هست فرزاد!هست...تو نبودی که این اتفاقات وحشتناک رو از نزدیک ببینی.چون با همسر اروپایی ات سرتون گرم زندگی خودتون بود!این من بودم که چند شب بعد این که تو خونه رو ترک کردی متوجه این شدم که همه توی حیاط یکی یکی غش کردن و دیگه هیچ وقت بیدار نشدن...حتی تو جواب آزمایششون هم مشخص نشد که علت مرگشون چی بوده...مامان و بابا و خاله و آبجی کوچیکه و هر کس دیگه ای که قبلا برای من و تو عضوی از خانواده بحساب می اومدن توی اون مهمونی شوم برای همیشه از بین رفتن...نمی دونی بعد اون شب همش چه کابوس هایی می دیدم...
حالا صدای هق هق کوتاه و ممتدی می آمد و دیگر هیچ...
انگار کسی در آن اتاق وجود نداشت.
بعد از شنیدن آن حرف ها انگار سوالات و معماهای بیشتری تو کله ام آمده بودند.
کلمه به کلمه ی آن حرف ها انگار معنایی داشتند که نمی توانستم راحت درکشان کنم:
دیدن تابلویی در یک حراجی؟
نفرینی وحشتناک و کُشنده؟؟
خانواده؟!
دیگر طاقت فال گوش ایستادن را نداشتم.کنجکاوی ام چنان گُل کرده بود که حس آتش گرفتن را داشتم.
کمی بعد پدر و مهمان وارد اتاق نشیمن شدند...
#آذر ۱۴۰۲
#سودا_رشیدایی
پ.ن: این قسمت هم که منتظرش بودین بلاخره اومد. ببخشید که خیلی طول کشید چون کوه درس هام نمی گذاشت که این قسمت رو بزارم.
من هم مثل شما خیلی برای پست جدیدم (بعداز قرن هاااا!😂) ذوق زده ام. متشکرم که تا اینجا و پابه پای داستان همراهی ام می کنین. '.)))
خلاااصه کههه
امیدوارم حالش رو ببرید!:))👍😀💖