
سال ۲۰۲۱
فرانسه، یکی از محله های زیبا و قدیمی پاریس، خانه ویلایی سفید رنگ، پلاک ۲۸
نصفه شب
...عرق خیلی سردی روی صورتم نشسته بود؛ از شدت فشاردادن دندان هایم روی هم، دردم گرفته بود.محکم پنجه هایم را توی بالش نرمم فرو برده بودم .
خداخدا می کردم که هر چه سریع تر این کابوس لعنتیِ تکراری که هر شب ترسناک و ترسناک تر می شد تمام شود .
دستِ بلند و چندش آور آن زن هرشب محکم تر و دردناک تر گردنم را می فشرد...
من در خواب هی فریاد می زدم که مرا وِل کند!
زن ناشناسِ توی تابلو هم هر شب بلندتر تر از دفعه قبل قهقهه می زد.این دفعه دیگر مطمئن بودم که گوش هایم کَر خواهد شد!!
آخر سر دیگر صبر و تحملم به تَهِش رسید...
با جیغی بلند پدرم را صدا زدم:
_بابا!باااباااا!
احساس کردم کسی روی تختم نشسته است...
_ "وفا؟حالت خوبه؟! چی شده بابا جان؟!"
چشم هایم را آرام باز کردم. پدرم با چهره ی نگران و خسته ای به من زُل زده بود...
_ "دوباره همون خواب؟! درسته؟"
-"آره...دوباره همون زنه و همون تابلو و همون موزه ی عجیب غریب و مسخره! دیگه نمی تونم تحمل کنم! هر شب ترسناک تر از دفعه قبل تکرار میشه..."
_ "ولش کن! بیا آب بخور!"
آب را گرفتم و کامل هورت کشیدم. پدرم گفت:
_" شاید مشکل از اون فیلم ها و کتاب های ترسناک و علمی تخیلی مزخرفیه که حاضری براشون نتِ خونه و پول توجیبی هات رو تموم کنی! ببخشید که این رو میگم ولی باید این کارهارو تموم کنی!"
اَ ه ه ه ه!
دوباره شروع شد! بابا رسماً سخنرانی اش را شروع کرده بود! چشم هایم را در کاسه چرخاندم و با صدای خسته و دورگه ام گفتم:" ای بابا! باز دوباره؟ هزاااار بار منم بهت گفته بودم که حتی اگه کتاب نخونم و فیلم ترسناکی هم نگاه نکنم، باز این خواب ها سراغم میان! این چندماه حتی به یک کتاب هم نگاه نکردم."
پدرم با قیافه غمگینی نگاهم میکرد. انگار می خواست چیزی از اعماق قلبش به من بگوید ولی نمی توانست.
بالاخره بعد از وقفه ای کوتاه سکوت را شکست.
_" شبت بخیر...امیدوارم بتونی این دفعه کَلَک اون زن رو بکنی!"
چیزی نگفتم. او از اتاق بیرون رفته بود...
پی نوشت: این فصل چطور بود؟
منتظر فصل بعدی باشین:)
فعلا خداحافظ:))
#سودا -رشیدایی
فروردین1402