وقتی امکانات زیاد است، اما تربیت کم‌رنگ می‌شود

دهه ۸۰ و ۹۰؛ نسل Z

گاهی در جامعه با رفتارهایی مواجه می‌شویم که آدم را به فکر فرو می‌برد؛ بی‌احترامی، بی‌ملاحظگی، خودبرتربینی و این تصور که چون خانواده‌ای از نظر مالی شرایط خوبی دارد، پس فرزندش می‌تواند هر رفتاری که خواست با دیگران داشته باشد.

اما واقعیت این است که پول، جای شخصیت و تربیت را نمی‌گیرد.

اگر پدر و مادر برای تربیت فرزندشان وقت نگذارند، اگر احترام به دیگران، مسئولیت‌پذیری، نحوه صحبت کردن و حد و مرزهای اجتماعی را به او یاد ندهند، نتیجه می‌تواند فردی باشد که تصور می‌کند هر چیزی برایش مجاز است.

البته نمی‌شود همه متولدین دهه ۸۰ و ۹۰ را با یک برچسب قضاوت کرد.

اتفاقاً در همین نسل، آدم‌های بسیار محترم، باشخصیت، باسواد و مسئولیت‌پذیر زیادی هستند.
تفاوت، فقط در سال تولد نیست؛

تفاوت در نوع تربیت، محیط رشد، الگوهای رفتاری و زمانی است که خانواده برای ساختن شخصیت فرزندش گذاشته است.

فرزندمان قرار نیست فقط «بزرگ» شود؛

قرار است یاد بگیرد چطور انسان خوبی باشد.

پول و امکانات می‌توانند زندگی راحت‌تری فراهم کنند، اما ادب، شعور اجتماعی، احترام و شخصیت، چیزهایی نیستند که با پول خریداری شوند.