زمان لازم است تا آدم‌ها را بشناسی

یکی از چیزهایی که در محیط کار یاد گرفتم این است که برای شناختن آدم‌ها، فقط نباید به حرف‌هایشان گوش کنی؛ باید ببینی وقتی شرایط تغییر می‌کند، چه رفتاری از خودشان نشان می‌دهند.

این را از یک تجربه شخصی در یکی از شرکت‌هایی که در آن کار کردم یاد گرفتم.

در آن شرکت، یک مدیر فنی وجود داشت که تصمیم‌ها و رفتارهایش در بعضی موارد باعث می‌شد به چند نفر از اعضای تیم فشار و ضرر وارد شود.
از طرفی، همین شرایط برای دو نفر دیگر منفعت ایجاد می‌کرد.
در نتیجه، سه نفر از ما ناراضی بودیم و اعتراض داشتیم.
طبیعی هم بود.
وقتی احساس می‌کنی حقی از تو ضایع شده، اعتراض می‌کنی و انتظار داری موضوع اصلاح شود.

اما بین ما سه نفر، یک نفر بیشتر از بقیه اعتراض می‌کرد.
صدایش بلندتر بود، بیشتر پیگیری می‌کرد و بیشتر درباره این شرایط حرف می‌زد.
تا اینکه برای ساکت کردن او، شرایطی ایجاد شد که منفعت شخصی خودش تأمین شد.

و از همان‌جا یک اتفاق جالب افتاد.
همان آدمی که تا چند روز قبل برای این موضوع یقه پاره می‌کرد، دیگر اعتراضی نکرد.
دیگر پیگیر موضوع نبود.
دیگر صدایش درنمی‌آمد.
حتی برای دو نفر دیگری که همچنان همان شرایط قبلی را داشتند هم حرفی نزد.

انگار مسئله تمام شده بود.
اما مسئله برای آن دو نفر هنوز تمام نشده بود.

آن‌ها همچنان متضرر بودند؛ فقط کسی که بیشترین اعتراض را می‌کرد، دیگر دلیلی برای اعتراض نداشت.

آن تجربه برای من یک نکته مهم داشت:
گاهی آدم‌ها برای عدالت اعتراض نمی‌کنند؛
برای منفعت خودشان اعتراض می‌کنند.
تا وقتی منفعتشان به خطر افتاده باشد، صدایشان بلند است.

اما وقتی منفعت خودشان تأمین شود، ممکن است همان مشکلی که چند روز قبل برایش می‌جنگیدند، دیگر برایشان اهمیتی نداشته باشد.

از آن روز به بعد، وقتی کسی را می‌بینم که خیلی محکم از «حق»، «عدالت» و «حقوق دیگران» صحبت می‌کند، فقط به حرف‌هایش نگاه نمی‌کنم.

نگاه می‌کنم وقتی خودش به منفعت می‌رسد، اما دیگری همچنان متضرر است، چه رفتاری می‌کند.
چون آدم‌ها را شاید بتوان با حرف‌هایشان شناخت؛
اما شخصیت واقعی‌شان را معمولاً در زمان تصمیم‌گیری و زمانی که پای منفعتشان وسط است، بهتر می‌شود دید.

و برای شناختن این موضوع،
واقعاً زمان لازم است.

زندگی ادامه داره ...