این مطلب از لینکدین خانم دکتر هاله صفری می باشد:

بزرگترین پارادوكس روانِ انسان اين است:
ما در ميانه طوفان ها وبحران هاي سخت
نمى شكنيم...
ما دقيقاً در «اولين روزهاي آرامش پایان
بحران» فرومى پاشيم!
چرا وقتی يك فاجعه، فشار مالى يا بحران عاطفى تمام مى شود،
به جاي احساس رهايى، دچار فلج روانى، افسردگی وبى حوصلگی مطلق مى شويم؟
✨بدن در برابر بحران، سه مرحله را طی مى كند:
١. هشدار (Alarm): مغز باترشح كورتيزول و آدرنالين، تورا براى جنگیدن آماده مى كند.
٢. مقاومت (Resistance): بدن باتمام قوا
مى ايستد تا تورا سر پا نگه دارد.
⛔️اما فاجعه در مرحله سوم رخ مى دهد...
٣. فرسودگی (Exhaustion): وقتى استرس
تمام مى شود، انرژی روانى (ليبيدو) كاملاً ته ميكشد وبدن «خالى مى كند».😒
درروزهاي پس از بحران، اگر مدام در حال چک كردنِ اخبار منفى وهياهو هستى،
تو در گیر مكانيسم «اجبار به تكرار»
شده اى!
مغز تو به اضطراب معتاد شده وهر خبرِ منفى، تو رادوباره به وسطِ میدان جنگ شليك مى كند.
رژیم اطلاعاتى در اين روزها، يك «ضرورتِ
بيولوژیک» است.
ما هرگز نمى توانيم كنترل كنيم كه چه فاجعه اى بر سرمان آوار شده ، اما هميشه مى توانيم انتخاب كنيم كه با ويرانه هاي آن، چه «معنايى» بسازيم.
🫵🏻امروز از خودت بپرس: "اين زخمى كه برداشتم، قرار است چه اسطوره وهويتى از من بسازد؟"
«بى حوصلگی وافسردگی بعد از بحران، يك
اختلال روانى نيست؛
اين صداي ارگانیسم توست كه مى گوید:
"من سهم خودم رادر ميدان جنگ پرداخت
كردم؛
حالا نوبتِ توست كه به من فرصتِ استراحت و زيستن دوباره بدهى."