این روزها وقتی باگهانترها را میبینم که بیشتر وقتشان را روی تارگتهای خارجی میگذارند، کاملاً دلیلش را درک میکنم.
کشف یک آسیبپذیری فقط پیدا کردن یک باگ نیست.
پشت هر گزارش، ساعتها مطالعه، خواندن Write-up، تحقیق، آزمون و خطا، شناخت فناوریها و تجربهای قرار دارد که شاید سالها برای به دست آوردنش زمان صرف شده باشد.
حتی بعد از پیدا کردن باگ هم، داستان تمام نمیشود.
گاهی گزارش با پاسخهایی مثل:
خارج از محدوده (Out of Scope)
تکراری (Duplicate)
Impact پایین
مواجه میشود؛ در حالی که باگهانتر تمام زمان و دانشش را برای همان گزارش صرف کرده است.
از طرف دیگر، هنوز برخی شرکتهای ایرانی پاداشهایی در نظر میگیرند که با ارزش زمانی و تخصصی این کار همخوانی ندارد. حتی بعضی صفحههای برنامههای باگبانتی مدتهاست بهروز نشدهاند. ( شرکت بیمهای که هنوز صفحه پاداش باگ بانتی به روز نیست 😐 )
طبیعی است که درآمد دلاری برنامههایی مانند HackerOne و Bugcrowd با درآمد ریالی قابل مقایسه نباشد. وقتی تفاوت پاداشها اینقدر زیاد است، بسیاری از پژوهشگران امنیت ترجیح میدهند وقت و انرژی خود را روی اهداف خارجی سرمایهگذاری کنند.
این موضوع جدیدی نیست؛ سالهاست متخصصان امنیت درباره آن صحبت میکنند.
امنیت هزینه نیست؛ سرمایهگذاری است.
همانطور که شرکتها برای بازاریابی، فروش و توسعه محصول بودجه مشخصی در نظر میگیرند، امنیت هم باید سهم واقعی خود را از بودجه داشته باشد.
قدردانی از گزارشهای مسئولانه و پرداخت پاداش منصفانه، فقط انگیزه ایجاد نمیکند؛ بلکه به شکلگیری یک اکوسیستم امنیتی سالمتر کمک میکند و در نهایت، سود آن به خود شرکتها و کاربرانشان بازمیگردد.