" یکی از نشونههای #امن بودن اینه که #قابل_پیش_بینی باشی
آدمایی که تو ابهام نگهت میدارن، امن نیستند ...
چه دوست چه همکار "
نه اینکه زندگیشون تکراری باشه؛
بلکه رفتارشون ثبات داشته باشه.
اگر امروز با احترام رفتار میکنند،
فردا هم همان احترام را میبینی.
اگر قولی میدهند،
میتوانی روی آن حساب کنی.
اگر ناراحت باشند،
به جای بازی دادن، مستقیم با تو صحبت میکنند.
اما بعضیها همیشه تو را در ابهام نگه میدارند.
یک روز صمیمیاند،
روز بعد سرد و بیتفاوت.
پیام میدهند، بعد ناپدید میشوند.
قول میدهند، بعد انگار نه انگار.
جالب اینجاست که بعضیها این رفتار را «جذاب بودن» یا «خاص بودن» میدانند.
در حالی که ابهام، جذابیت نیست.
ابهام فقط انرژی ذهنی دیگران را مصرف میکند.
آدم امن لازم نیست مرموز باشد.
لازم نیست مدام تو را حدسزن نگه دارد تا ارزشمند به نظر برسد.
چه در دوستی،
چه در محیط کار،
چه در رابطه عاطفی...
امنیت یعنی بدانی با چه کسی طرف هستی.
قابل پیشبینی بودن، نشانه بلوغ است؛ نه معمولی بودن.
و ابهامِ دائمی، بیشتر از اینکه نشانه خاص بودن باشد، نشانه نداشتن ثبات شخصیتی است.
ابهام در حرف زدن نشانه خاص بودن نیست ...