اگر این جملهها را در ابتدای آشنایی شنیدی، کمی بیشتر دقت کن ...
«من از جنگهای زیادی اومدم...»
«مهریه کی داده، کی گرفته؟»
«خونه و ماشین باید به نامم باشه...»
«خانوادهام باید تصمیم بگیرن...»
خودِ این جملهها بهتنهایی دلیل کافی برای قضاوت نیستند؛
اما اگر پشت آنها نبود مسئولیتپذیری، توقع یکطرفه یا دخالت بیش از حد دیگران باشد، بهتر است بیشتر فکر کنی.
ازدواج یعنی ساختن یک زندگی مشترک؛
نه اینکه یکی بار زندگی دیگری را به دوش بکشد.
مهریه در قانون، پشتوانهای برای زن است؛
اما پشتوانه واقعی یک زندگی برای هر دو نفر، اعتماد، مسئولیتپذیری، توانایی حل مسئله و تلاش مشترک است.
اگر کسی بهجای ساختن آینده،
مدام دنبال این باشد که دیگری امنیت مالی او را تضمین کند،
یا خانوادهها بهجای دو نفر برای زندگی تصمیم بگیرند،
احتمالاً هنوز مفهوم «شراکت» را درک نکرده است.
ازدواج معامله نیست.
رقابت هم نیست.
قراردادی برای سوءاستفاده از طرف مقابل هم نیست.
با کسی ازدواج کن که کنار تو بسازد،
نه کسی که فقط فهرستی از خواستهها را روی میز بگذارد.
گاهی بعد از تمام شدن یک رابطه، تازه میفهمی چرا ادامه پیدا نکرد.
بعضی آدمها از زندگیات حذف میشوند، نه برای اینکه چیزی را از تو بگیرند؛
بلکه برای اینکه جلوی یک انتخاب اشتباه را بگیرند.
شاید همان روزها درکش سخت باشد،
اما گذشت زمان نشان میدهد بعضی نرسیدنها، بزرگترین لطف زندگی بودهاند.
همان جملهای که زیاد شنیدهای:
«خدا بهترش را برایت کنار گذاشته.»
وقتی زمانش برسد، میبینی که واقعاً به صلاحت بوده است.
اگر قرار است برای یک تصمیم مهم مثل ازدواج صبر کنی، بهتر از آن است که سالها تاوان یک انتخاب اشتباه را بدهی.