همیشه آدم‌های پرتلاش، باهوش، جسور و صادق را تحسین کرده‌ام. این ویژگی‌ها برای من ارزشمند هستند و هر کسی که برای رشد خودش زحمت می‌کشد، شایسته احترام است.
اما با گذشت زمان به یک نکته مهم رسیدم؛ تحسین کردن با بت ساختن فرق دارد.
گاهی آن‌قدر یک نفر را در ذهنمان بزرگ می‌کنیم که دیگر او را یک انسان معمولی نمی‌بینیم. از او انتظار داریم همیشه بهترین تصمیم را بگیرد، همیشه درست رفتار کند و هیچ‌وقت ما را ناامید نکند.
اما حقیقت این است که هر انسانی، با تمام توانایی‌ها و موفقیت‌هایش، باز هم انسان است؛ با نقاط قوت، ضعف، اشتباهات و تصمیم‌هایی که شاید ما هرگز با آن‌ها موافق نباشیم.
برای همین گاهی فقط یک رفتار یا یک اتفاق کافی است تا کسی که جایگاه ویژه‌ای در قلبمان داشت، ناگهان از چشممان بیفتد. نه لزوماً چون آدم بدی شده، بلکه چون تصویری که از او ساخته بودیم واقعی نبود.
این سال‌ها یاد گرفته‌ام که بهتر است آدم‌ها را همان‌طور که هستند ببینیم؛ نه کمتر و نه بیشتر.
می‌توان از استعداد، تلاش، صداقت و شجاعت یک نفر الهام گرفت، بدون اینکه او را بی‌نقص تصور کنیم.
شاید یکی از راه‌های آرام‌تر زندگی کردن همین باشد؛ انتظارمان را از آدم‌ها به اندازه انسان بودنشان تنظیم کنیم، نه به اندازه تصویری که در ذهن خودمان ساخته‌ایم.
وقتی از کسی بت نمی‌سازیم، با اولین اشتباه او دنیایمان فرو نمی‌ریزد. همچنان خوبی‌هایش را می‌بینیم، از اشتباهاتش درس می‌گیریم و می‌پذیریم که هیچ‌کس کامل نیست.
آدم‌ها را تحسین کنیم، اما انسان بودنشان را فراموش نکنیم.
