هیچوقت اولین باری را که بازیهای بتلرویال را تجربه کردم از یاد نمیبرم. حس تنها بودن در یک نقشه بزرگ که 99 بازیکن دیگر اماده هستند که بدون درنگ شما را به گلوله ببندند، احساس ترس و استرس لذتبخشی به من میداد که در بازیهای ویدئویی آنلاین دیگر نمیتوانستم آن را تجربه کنم. اکنون چند سالی از آن زمان میگذرد اما دیگر نمیتوانم در بازیهای بتلرویال آن حس تنهایی و استرس را تجربه کنم تا تا اینکه به پیشنهاد یکی از دوستانم وارد دنیای بیرحم و بزرگ Escaoe From Tarkov شدم.
این بازی به هیچعنوان مانند بازیهای بتلرویال دیگر نیست. از همان شروع بازی چنان استرسی درون شما پدیدار میشود که فقط میخواهید بازی را با موفقیت به اتمام برسانید. اما دلیل این همه اضطراب و استرس چیست؟

تا کنون صدها بازی بتلرویال مختلف عرضه شده است. اما هدف همهی بازی یکسان بوده است؛ بازیکن باید از یک هوایپما یا هر چیز دیگری در آسمان بیرون بپرد و وارد یک منطقه شود و شروع به لوت کردن بکند و در نهایت در صورتی که توانست آخرین بازمانده باشد پیروز میشود. اما در تارکو همچین چیزی نیست. تنها هدف اصلی شما همانطور که از اسم بازی پیدا است، خروج از منطقه تارکو است. شما میتوانید حتی بدون لوت کردن حتی یک آیتم و بدون هیچ درگیری از منطقه تارکو خارج شوید و پیروز شوید. اما خروج از این منطقه به هیچوجه آسان نیست و با چالشی بسیار بزرگ روبرو هستید؛ شما در منطقهای بسیار بزرگ بدون هیچگونه نقشهای هستید که حتی نمیتوانید مکان خود را بفهمید! تنها راه شما این است که نقشههای بازی را آنچنان خوب یاد بگیرید تا بتوانید بر اساس تجربه و تکرار مکان خود و همچنین مسیری را که باید بروید بفهمید.

به طور مثال، وقتی وارد بازی میشوید،برای شما به صورت تصادفی چند نقطهی خروج یا Extraction مشخص میشود و نقاط دیگر فعال نیستند. از بین نقاط فعال شده هم بعضی از آنها شرایط خاصی دارند؛ مثلا برای خروج از یک نقطه نیاز دارد مقداری پول همراه خود داشته باشید.

تارکو یکی از واقعگرایانهترین گیمپلی ها را دارد. از شخصیسازی سلاحهای بازی که میتوانید تمام قطعات آنها را از هم جدا کنید و دوباره سر هم کنید گرفته تا نحوه Heal کردن خود در بازی که به تنهایی ساعتها یادگیریاش زمان میبرد، همه و همه در بالاترین سطح سختی و واقعگرایانه بودن قرار دارند.
سطح جزئیات Escape From Tarkov را با بازی Arma 3 برابری میکند. حتی تارکو در بعضی زمینهها از Arma 3 پیشروی میکند و با جزئیات ریز و درشتی که به بازی اضافه میکند به اظطراب و ترسناک بودن بازی میافزاید.
بگذارید با یک مثال تاثیر جزئیات و واقعگرایانه بودن گیمپلی را بر روی اضطراب وحساسیت بازی را بهتر توضیح دهم. فرض کنید بعد از دقایقی توانستید کاراکتر خود را به خوبی با بهترین سلاحها و تجهیزات مجهز کنید و سپس وارد بازی میشوید. از اولین لحظهی ورود به بازی ترس از دست دادن تجهیزات و سلاحهایتان در صورت مردن آنچنان اضطرابی در شما ایجاد میکند که نمیتوانید یکجا بنشینید. بعد از نیم ساعت گشت زدن در نقشه نیز لوت خوبی جمع میکنید و تصمیم میگیرید که از نقشه خارج شوید. به سمت راه خروج حرکت میکنید اما از شانس شما در راه یک نفر را میبینید که مانند شما در حال رفتن به سمت نقطهی خروج از نقشه است و شما به لطف سلاح و تجهیزات خوبی که همراه خود دارید موفق میشوید که دشمن خود را از بین ببرید. اما پای راست و قفسهی سنیهی شما به شدت آسیب میبینند و شروع به خونریزی شدید میکنند. کولهپشتی خود را باز میکنید که Heal کردن را شروع کنید اما متوجه میشوید که تمام تجهیزات Heal خود را در درگیریهای قبلی از دست دادهاید و باید دعا کنید که بتوانید تا نقطهی خروج دوام بیاورید. لنگان لنگان باز هم شروع میکنید که به سمت نقطهی خروج بروید و چون پای راست شما آسب دیده است با هر قدمی که بر میدارید خونریزی پای راستتان بیشتر میشود.

آرام آرام در حالی که چیزی از میزان سلامتی به جا نمانده است به نقطهی خروج نزدیک میشوید و امید در شما پدیدار میشود. اما فارغ از این که در حال وارد شدن به منطقهی مین هستید و در چند قدمی خروج از پایتان روی مین میرود و تمام! همین قدر دنیای تارکو میتواند بیرحم و سخت باشد.
در نهایت باید گفت بازی روسی Escape From Tarkov از آن سری بازیهایی است که در نهایت سختی میتوانند بسیار لذتبخش نیز باشند. اگر مانند من از آن دسته گیمرهایی هستید که سرتان برای چنین چالشهایی درد میکند و به دنبال یک شوتر جدی و متفاوت میگردید، Escape From Tarkov میتواند انتخابی خیلی خوب و ایدهآل باشد.