
خیلی وقت بود که بخاطر نداشتن وقت کافی و بی حوصلگی دوست نداشتم بنویسم ولی یک اتفاق خوب باعث شد که دوباره شروع کنم. نمی دونم چرا ولی من شروع کننده خوبی هستم اما ادامه دهندی خوبی نبودم. علت اینکه خیلی از کارهای که دوست داشتم انجام بدم ولی نشده بسیار هست و از اونجایی که مشکل هر کس به اندازه قدرت خودشه نمیشه همه را به یک چشم در حل مشکلاتشون دید. من به خودم افتخار میکنم در جاهایی از زندگی که خدا کمکم کرد و راه رو خودش بهم نشون داد و منم با اطمینان به اون راه رفتم ولی شرمنده خودم هم هستم اونجایی که علی رغم علاقه زیادم به برخی از مسائل خوب اونها رو نصفه تمام کردم و اگر به انتها میرسوندم الان حتما اوضاع بهتری داشتم. اما کسی چمیدونه شاید رسیدن به اونها هم یکسری مسائل خواص خودش رو داشت. اما در هر صورت نا امید نیستم چون باز هم راهی رو انتخاب کردم که هر روزش در حال تلاش و کوششم برای رسیدن به هدفی بزرگ. و قول دادم اینبار تمام شکست های که داشتم رو پله ای کنم به سوی پیروزی.

این مهمه که بتونی خودتو با چیزی تخلیه کنی و باهاش اونس بگیری مثل نوشتن یک روز عادی تا یک مطلب مهم در خصوص محتوا نویسی که این روزها همه دنبال یاد گرفتن اون هستن. ما در دهه 60 متولد شدیم و عنوان نسل سوخته رو یدک میکشیم و واقعا الان که فکر می کنم میبینم خیلی درسته. فک کن هر کی که قبلا در دوران ما انشایی خوبی داشته میتونه محتوا نویس خوبی هم باشه یعنی دنیا داره میره سمت گزینش تخصص درست در همه چیز الا چند چیز. توی دنیا نت اگر خوب نباشی مشتری هم نداری مثل بعضی کارهای عمرانی نیست که طرف ساختمان بسازه و بعدش مشخص بشه چه گندی زده. خوبی دنیا نت اینه که آدماها باید کار درست انجام بدن تا نون بخورن در غیر اینصوت قادر نیستن کاری بکنن.در پایان امیدوارم این تمرین ادامه داشته باشه و منم بتونم محتوا نویس خوبی باشم.