تو ایران، خرید بیمهی عمر معمولاً شرط سنی داره. تو آمریکا ولی ماجرا فرق داره. اونجا هر شرکت بیمه، تو چارچوب قوانین ایالتی که توش فعالیت میکنه، خودش تصمیم میگیره تا چه سنی بیمه بفروشه.
آرتور کریمر که یک وکیل کارکشتهی نیویورکی بود، از همین موضوع استفاده کرد و تو ۷۸ سالگی ۷ تا بیمهنامهی عمر خرید!
کریمر بیمهها رو به اسم بچههاش خرید. ولی هنوز یک قسط هم نداده بود که بچهها سهمی که قرار بود از پول بیمه ببرن رو به قیمت ۶۶۰ هزار دلار به چند تا سرمایهگذار فروختن. سرمایهگذارها هم تعهد دادن که قسطها رو تمام و کمال بپردازن.
کریمر حدود دو سال و نیم بعد فوت کرد و یه سود ۵۶ میلیون دلاری نصیب سرمایهگذارها شد. اما همسرش که از این موضوع ناراضی بود، حاضر نشد گواهی فوت رو به سرمایهگذارها بده و دست سرمایهگذارها رو گذاشت تو پوست گردو. اینجوری شد که بین همسر آقای وکیل و سرمایهگذارها دعوایی تو دادگاه مطرح شد. دعوا سر مادهی ۳۲۰۵ قانون بیمهی نیویورک بود.
همسر آقای وکیل به بند (b)(2) استناد میکرد. طبق این بند، فقط وقتی میشه بیمهی عمر یه نفر دیگه رو خرید که از زنده بودنش نفع ببری، در حالی که سرمایهگذارها عملاً هیچ نفع بیمهای نداشتن.
سرمایهگذارها میگفتن این بند برای وقتیه که یه نفر بیمهی عمر یه نفر دیگه رو بخره، در حالی که آقای وکیل بیمهی عمر خودش رو خریده بود.
همسر آقای وکیل هم میگفت: درسته، شوهرم خودش این کار رو کرده، ولی این یه کار صوری و از قبل هماهنگشده بود، چون قسطهای بیمهنامهها رو عملاً سرمایهگذارها پرداخت کردن و این نشون میده که در واقع سرمایهگذارها بیمهی عمر شوهرم رو خریدن.
در نهایت دادگاه تو این پرونده به نفع سرمایهگذارها رأی داد. اما ماجراهایی مثل همین پرونده باعث شد قانون بیمهی نیویورک تغییر کنه و STOLI (Stranger-Originated Life Insurance) ممنوع شناخته بشه.
الان دیگه STOLI، یعنی بیمهی عمری که یه غریبه از اول نقشهش رو کشیده تا از مرگ یه نفر پول دربیاره، تو خیلی از ایالتهای آمریکا ممنوعه. ولی متأسفانه این ممنوعیت به داد خانم کریمر نرسید.
#وکیل
#استارتاپ
#بیمه
#پرونده
#case
