_ گرسنمه مامان...
نمی دانم چه بگویم.
_ آب نمی خوری پسرم
_ نه مامان خورشت قیمه می خوام....با برنج....
چیزی در دلم تیر می کشد. بر می گردم و نفس عمیقی می کشم. چشمم را به سوپ پوره شده ای می دوزم که منتظرم سرد شود.
آرام بشقاب را کنارش می گذارم:
_ بازم پوره؟
نگاه شرمزده ای به صورتش می کنم.
_ من نون می خوام مامان
باورم نمی شد روزی برسد که پسرک تقاضای تکه نانی کند و من در کمال شرمندگی به درخواستش نه بگویم.
نگاهش می کنم و دستی به سرش می کشم:
_ یه هفته دیگه....
زیر گریه می زند. نباید گریه کند. نباید داد بکشد.
_ بستنی نمی خوای؟
بلندتر گریه می کند و به دکترش ناسزا می گوید.
محکم بغلش می کنم. آرام می شود و با قصه می خوابد.
به اشپزخانه می خزم. یخچال تقریبا خالی شده و دست و دلمان نمی رود حتی یک سطل ماست بخریم.
دلم حسابی قار و قور می کند. دستم را که روی شکمم می گذارم به نان ها چشم می دوزم. پسرم بی تاب لقمه ای نان است. در یخچال را می بندم.
یک لیوان آب می خورم و کنارش دراز می کشم