رمال که کف دستم را دید رو ترش کرد:
_ رم کرده...
_ چی؟
_ اختر تو....
رو گرداندم. رفتم داخل. راهزن های رباخوار پشت میز نشسته بودند. دفترچه را کوبیدم و گفتم:
_ اصل و ربحش تمام شد
_ چقدر بود؟
_ پنج تومن....پول یه مرگ راحت هم نیست
_ رتبه ات چی بود؟
_ در راستای رازداری نمی تونم بگم
_ رجز می خونی هنوز؟
_ رئیستون چرا نیومده؟
_ اونم دنبال رقابته
صدای رگبار از در شیشه ای می آمد. روزنامه نگار پیر پرید داخل.
_ باز این ریغماسی اومد...
_ سلام ...شد؟
_ بدون رابطه این وام رو توی رویا باید ببینی
_ اگه سرهنگ بودم راحت رجوع می کردم ولی فسار انقدر رسوخ کرده که رمق اقتصاد رو گرفته....
_ رخصت بده بابا...
برگشت و نگاهم کرد:
_ دارن هرروز با روانم بازی می کنن. رنگ به رخسار مردم نمونده. بازار راکده. پول رایج مملکت بی ارزشه. دلم رضا نیست پارتی رو کنم....
_ هرروز میای ما رو به رگبار رکیک و ناسزا میبندی انتظار راهنمایی هم داری؟
_ راس همه شما اون مرتیکه حروم خواره....اگه من سرهنگ بودم....
در حال اشاره به صندلی خالی رئیس بود که انتظامات از زیر بغلش گرفت. آرام روی شانه اش زدم و زیر گوشش گفتم:
_ من خودم سرهنگم
