ویرگول
ورودثبت نام
z.b
z.bخواندن و نوشتن دو بال پرنده خوشبختی هستند. به دنیای تأملّات من خوش‌آمدید. [email protected]
z.b
z.b
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

تئوری زندگی در لحظه


باید به دنبال یک کلمه گشت. واژه ای که در آن همه درد ها را بشود جا کرد. کلمه ای که جامع و مانع باشد. هم درد دلم را در خودش جا بدهد و هم وصف اضافه ای دنبال خودش نکشد. امروز تمام فکر و ذکرم این است که چطور می توانم از این «احساس کمبود» رها شوم؟

کسی که در یک اندوه به سر می برد معمولا به خاطر دیدن نعمات دیگران است. یعنی همانطور که گفته اند «محبت دنیا راس هر خطایی است» کسی که غرق در تماشای دیگران می شود، محبت زندگی بقیه را به دل می گیرد و به مرور از زندگی خودش خسته می شود. مثل یک مادر خسته که پای پنجره می نشیند و به انتظاری عبث همه عمرش را در فراغ فرزند مفقود الاثر خودش می ماند. در عین اینکه می تواند امیدوار باشد همه اطرافیان او را از این کار برحذر می دارند.

«حال خوب» یکی از مهم ترین ویژگی های بنده های خوب خداست. شاید باورتان نشود اما خداوند بیشتر از اینکه به لبخند روی صورت شما بنگرد به احوال قلبتان نگاه می کند. و شاید باورتان نشود که خداوند وقتی قلب شما را شاد و سرحال می یابد منتظر است کار نیکی از شما سر بزند که به بهترین وجه آن را بپذیرد و با سه ستاره طلایی در پرونده اعمالتان ثبت کند.

اما راه رسیدن به این حال خوب چیست؟ چگونه باید برای رسیدن به این مسیر گام اول را برداشت؟ در این سلسله مطالب چند نکته مهم را در مورد حال خوب و تبیین اهمیت آن می خواهم به شما بگویم.


نکته اول: حال خوب دقیقا به حالی گفته می شود که فرد نسبت به شرایط و وضعیتش در رضایت نسبتا کاملی قرار گرفته باشد. پس باید روحیه شکرگذاری را در خودمان تقویت کنیم. اما برای کسی که قربانی اشتباهات پدر و مادر شده و در نهاد شخصیت خودش اشکالاتی اساسی دارد، چگونه باید میل به رضایت را ایجاد کرد؟

همانطوری که هرچقدر شرایط ما بد باشد بدتر از آن هم متصور است، هرچقدر هم در شرایط خوبی باشیم می توانیم بهتر و متعالی تر شویم. یعنی انسان معنای کامل به فعلیت رساندن قوه های درونی است.

زندگی در جهان ماده سراسر استعداد است. یعنی برای هرحرکتی به هر سمت و سویی به ما امکانات داده اند. ممکنست به خاطر شرایط زندگی گرایش قلب ما به سمت و سوی خاصی باشد. اما اگر این را باور کنیم که انسان سراسر موجودی تربیت پذیر است، با کژی هایمان ملایم تر رفتار می کنیم. یک تکه خمیر مجسمه را تصور کنید. هرچقدر هم که در دست اطفال خشک و سفت شده باشد باز هم اگر حسابی آن را ورز بدهیم شکلش تغییر می کند.(بماند که این سوالات فکری غالبا در نهاد جوان هایی ایجاد می شود که شاکله وجودشان هنوز کامل نشده است.)

همین که همیشه به خاطر داشته باشیم اگر خوشبختیِ کسی مورد حسد و غبطه ما است، امر محالی نیست که ما هم بتوانیم مثل او خوشبخت و خوشحال بشویم، یخ وجودمان می شکند و بارقه امید در سرمان می درخشد. این گرما و آرامشی که با تصور امیدوار بودن به خودمان در قلب خود می بینیم، امری سهل و ممتنع است. ممکنست بعد از شنیدن چند جمله دلگرم کننده از خود بپرسیم اصلا من چرا این همه سرد و ناامیدم وقتی زندگی انقدر قشنگ است؟ اما در سرمای جانفرسای یأس، خبری از این دلگرمی نیست. پس باید فکری دیگر کرد.

به شخصه تجربه کرده ام اگر در مورد احساسات بد خودمان به روشنی با ضمیر ناخودآگاه سخن گفته و او را قانع کنیم، در مواقع زاری و ذلت با حرف های کمرشکنش از پای درمان نمی آورد. بلکه حتی شده به شکل زمزمه ای آرام می گوید: «اشکالی ندارد» و می گذرد.

اسم این تئوری را «زندگی در لحظه» می گذارم. این بار که با تمام ذرات وجودتان احساس تنهایی و بی کسی و بی پناه بودن کردید، با خود خلوت کرده و لحظه ای از خود بپرسید مشکل دقیقا چیست؟ این لحظه حساس ترین و مهم ترین اتفاق ممکنست بیفتد. اگر میکروفون را به دست کودک نق نقوی درونتان بدهید شروع می کند به ناله و شکوه کردن از اینکه ما از اول هم بدبخت بوده ایم و این هم نشانه ای بر همان است! اما اگر او را از میدان خارج کنید و بگذارید بالغ درونتان لب به سخن گشاید خواهید دید حرف های منطقی تری می زند. اوست که می گوید: «همه چیز از گرم بودن هوا شروع شد. تن بچه ها خیس و عرق کرده ست و دارن بخونه می گیرن. همین هم باعث عصبی شدن پدرشون و زدن فریاد بلند سر اونا شده....»

پایان قسمت اول

حال خوبناخودآگاهکودک درون
۵
۲
z.b
z.b
خواندن و نوشتن دو بال پرنده خوشبختی هستند. به دنیای تأملّات من خوش‌آمدید. [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید