
مشغول گپ زدن با مهمانها بودم که صدایِ فریادهایی آشنا مرا تکان داد.
صاحبانِ صدا را حدس زدم.
فیلیپ و آئورا بودند.
یک عذرخواهی کوتاه از مصاحبم کردم و دوان دوان در حالِ رفتن به طبقهی بالا از پلکانِ مارپیچِ سفید بودم.
دستگیرهی طلاییِ درِ سپید رنگِ چوبی را با اظطراب به پایین کشیدم.
در، قبل از تا انتها فشردنِ دستگیره، باز شد و فلیپ در آستانهی آن ظاهر شد،
با صورتی مغرور و عصبی که نیشخندِ مشمئز کنندهای آنرا همراهی میکرد.
فلیپ پسرداییِ ما است. ما منظورم من و خواهرم کاترین هست.
کاترین ۶ سال از من کوچکتر، دختری لوند، دلربا با موهای طلایی و چشمان نافذِ عسلی بود.
نفس نفس زنان گفتم:
_ تو را بهخدا؛ صدایتان تا پایین میآید.
رُزالی با آن پیاهن سفیدِ زیبا، بر روی مبل آبی نشسته بود یا درست تر بگویم مثلِ یخی که در آفتاب میگذاریاش ولو شدهبود و پوست سفیدش از نشیمنگاهِ آبیسپیدش چیزی کم نداشت.
نگاهی به من انداخت که یعنی متأسفم، اما به او بگو.
بعد نگاهم را به فلیپ دوختم، او قلبِ مهربانی دارد اما بینِ صفتِ مهربانی و صفتهای بدِ دیگر، منافاتی نیست.
.
گفتم _چه شده؟
با همان نیشخندِ مشمئز کنندهاش و ایستادنِ پُرتَکبرش گفت:
_هیچ، حسادتهای زنانه؛
بعد رو کرد به رُزالین و ادامه داد،
_اصلا میدانی چیست؟
نقاشی شغل من است.
رُز گفت: باشد ولی تو نگفته بودی که مُدلات...
باقیِ حرفش را خورد.
گفتم
_ خواهش میکنم آرام باشید و بیصدا بحث کنید، حتی اگر میخواهید همدیگر را بکشید اما بیصدا، آبرویمان رفت.
.
متوجه لمسِ غیرِ ارادیِ انگشتِ سبابهام بر لبانم شدم و به سمتِ در رفتم که پرترهی برهنهی کاترین را در کشاکشِ آن دیدم. عمودی به دیوارِ پهلویِ در تکیه داده شده. یک آن سرم چرخ خورد و علت آن خندههای ریز ریزانه که با آمدنِ من قطع میشد وآن همه وسواسِ کاترین هنگامِ آماده شدن برای گردهماییهایی که فلیپ هم در آن بود، برایم مشخص شد.