
بعضی اوقات از خودم بدممیاد. وقت هایی که باید حرف بزنم ، از خودم از حقم دفاع کنم اما نمی تونم . یه بغض گنده میاد و جلوی حرفام می ایسته . نمیذاره حرف بزنم . اگه بگم باید اشکام همراهیم کنن و من نمیخوام . آخه دیگه به حرفام گوش نمیدن ، به جاش ، به اشکام نگاه میکنن . برای اشکام دلسوزی میکنن و حرف حقم رو نمیشنون . به خاطر اونا کوتاه میان و فکر میکنن خیلی دارن در حقم خوبی میکنن . فکر میکنن ضعیفم . به خاطر این که کارم رو پیش ببرم گریه میکنم و مثلا مظلوم نمایی میکنم . چجوری بفهمونم دست خودم نیست و هر چقدر هم نفس عمیق بکشم تاثیری نداره .
من فقط ازشون توقع ندارم. انتظار دارم مثل خودم باشن ، همونجور که من به اونا حق میدم خیلی کارها بکنن و خیلی حرف ها بزنن اونا هم همین کار رو بکنن اما همیشه غافلگیرم میکنن. بهم یاد میدن که از هیچ کس توقع نداشته باش . به آدما با هر نسبتی اعتماد نکن .
عمق فاجعه دل نازکمه که نه یاد میگیره و نه میفهمه .