دریا

همیشه دلم میخواست یه تاب داشته باشم . یه تاب زیر درخت نارنج و انجیر یا شاید مجنون .یه تاب که ببرتم تو دل درختا ... تا بتونم بوی نارنج و انجیرو ببلعم ... تا بتونم رها بشم تو آسمونا ... اوج بگیرم تا اون بالا بالاها...
آدم شجاعی نیستم اما ... حس بادی که تو موهام میپیچه رو دوس دارم ...
اما یه جایی ترسیدم ... از اینکه اوج بگیرم ترسیدم ... از اینکه پرت بشم تو آسمونا ترسیدم ... از اینکه آسمون منو رها کنه و بندازه تو بغل دریا ترسیدم ... آخه دریا ترسناکه ... می تونه خیلی آروم نفساتو غرق کنه تو خودش ... یه مرگ خیلی تمیز ...
تا حالا جلوی یه دریای طوفانی ایستادین ؟ زیادی ترسناکه ... حتی از تو عکس هم ترسناکه ، چه برسه به اینکه جلوش بایستی ... اما دریای بارونی ... ایستادن جلوش یه حس عجیبی داره . می ترسی از طغیانش اما نمی تونی تکون بخوری ! آخه محو زیباییش شدی ... محو دونه های بارون شدی که میره و محو میشه تو دل دریا انگار که از اول هم جزئی از دریا بوده .
فکر کنم دریا اوج قدرت خداست . اصلا خود خداس . خدا دریاست و ما هم دونه های باران .