ویرگول
ورودثبت نام
Ramtin nayebvali
Ramtin nayebvali
Ramtin nayebvali
Ramtin nayebvali
خواندن ۷ دقیقه·۵ سال پیش

مربیگری در مقابل منتورینگ، رهبری و مدیریت

معرفی

همواره موضوع مربیگری، ماهیت و وجه تمایز آن با سایر روشهای کاربردی در بستر یک سازمان از جمله منتورینگ (راهنمایی) ، رهبری و مدیریت مورد بحث و گفتگو بوده است.

اگرچه این عبارات گاها به اشتباه به جای یکدیگر بکاربرده می شوند ولی در عین حال شیوه های بسیار متفاوتی را برای تعامل با افراد سازمان پیشنهاد میکنند. مربیگری به عنوان جدیدترین این روش ها بدلیل درک نامناسب ریشه های آن در جلسات فردی و یا گروهی اغلب برای برچسب زدن ، توجیه یا پنهان کاری رفتارها استفاده می شود که دقیقا نقطه مقابل مربیگری است. امروزه بدلیل پیچیدگی نقش مشاغل مدرن مدیریتی و الزام رهبران امروزی به تسلط و استفاده از شایستگی های فوق ، شرایط را نیز دشوارتر نموده است. زمان بکارگیری هر یک از روش ها و داشتن مهارت برای حرکت از یک وضعیت به وضعیت دیگر چالشی ظریف و طاقت فرسایی است که در ادامه به بررسی نحوه بهره مندی و شرایط استفاده از هر یک از این روش ها پرداخته شده است.

چالش

زمانی که افراد در سازمان مسئولیت نظارت بر افراد را به عنوان یک نقش پذیرا میشوند قطعا از این شانس برخوردار هستند که با عنوان رهبر ، مدیر، راهنما یا مربی شناخته شوند. اما با این حال سازمان ها توانسته اند یک مسیر روشن برای آموزش و پشتیبانی هریک از این عناوین را مشخص نمایند. جووان هانت[1]، رهبر New Ventures North ، مرکز آموزش مربیگری کانادایی ، تعاریف زیر را در خصوص هر یک از نقش های فوق ارائه داده است:

· رهبری: الهام بخشی و تشویق تیم در راستای دستیابی به چشم انداز با هدف ایجاد توانمندی های جدید

· مدیریت: تعیین نتایج به صورت دقیق و شفاف و ایجاد تمرکز جهت حصول نتایج در زمان مقرر

· راهنما(منتور):ارائه مشاوره و راهنمایی های تخصصی و ارائه الگو به افراد تیم در جهت رسیدن به خواسته هایشان

· مربیگری: ایجاد تمرکز توسعه ای برای ایجاد کیفیت و شایستگی های جدید در مسیر تیم سازی

متاسفانه هیچ یک از تعاریف مطرح شده منجربه ایجاد بینش و رویکرد جدیدی در نحوه بکارگیری این موارد نمی شود. در واقع چالش اصلی در این است که چگونه یک مدیر میتواند به طور ماهرانه ای هر یک از موارد را چه برای یک فرد یا یک تیم و در زمان خاص خودش بکار ببرد و از تداخل آنها نیز جلوگیری نماید.

مربیگری چیست؟

مربیگری موثر زمانی مشهود است که یک عضو تیم در بلند مدت عملکرد مناسبی را از خود نشان داده باشد. به عبارت دیگر نسبت به ارائه راهکارها و ایده های نو(خودآفرینی) پیش قدم بوده و خود نسبت به اصلاح خویش (خود اصلاحی) نیز اقدام نموده است.

تعالی بلندمدت در عملکرد را میتوان به نتایج حاصل از مربیگری بر اساس استانداردهای عملکردی دانست. اصلاح خود،به معنای این است که فرد بتواند عملکرد خود را رصد کند، هرگونه انحرافی را تشخیص و تنظیمات لازم را برای بازگشت به مسیر درست انجام دهد. خودآفرینی، شامل این است که بتوانید شایستگی های ایجاد شده در فرآیند مربیگری را به طور مداوم در سایر حوزه های زندگی بکار گرفت.

اگر هدف از مربیگری دستیابی به نتایج مطلوب باشد ، نقش مربی این است که با مراجع/فرد همکاری کند تا به شناخت از محدودیت هایی که مانع از دستیابی به نتایج دلخواه میشود اقدام نموده و راهکارهایی را پیدا کند تا بر موانع غلبه نماید.

چالش اصلی مربی در این حالت جهان بینی فرد و چگونگی تعامل و تفسیر محیط پیرامونی توسط وی است. نقش مربی ارائه زبان و شیوه های جدیدی است که به فرد اجازه می دهد جهان را به روشی جدید نگاه کند. این امر فرد را قادر می سازد تا فرصت های جدیدی را در برخورد با وضعیت موجود خود مشاهده کند و زمینه را برای اجرای اقدامات جدید مهیا سازد تا بتواند مسائل پیش روی خود را حل کند. وجه تمایزمهم در مربیگری این است که در فرایند مربیگری مربی "جواب" یا "دستورالعمل یا الگویی" را به فرد/ مراجع ارائه نمی کند .

مقایسه میان نقش ها

هدف اصلی این مقاله ایجاد آگاهی در خصوص تمایز میان نقش های مطرح شده میباشد که در جدول زیر بیان شده است.

جدول مقایسه نقش ها
جدول مقایسه نقش ها

برخی از بینش هایی که در این جدول ارائه میشوند عبارتند از:

· فردی که به عنوان مدیرشناخته میشود موظف به رعایت ضرب الاجل های زمان و هزینه، تعیین استانداردهای عملکردی و اطمینان در مورد پایبندی به تعهدات و معیارهای سازمانی است. بنابراین، یک رابطه مسئولیت پذیری - عملکردی برای موفقیت سازمانی ایجاد می کند.

· عملکرد رهبری در شناسایی و ایجاد چشم انداز جدید مهم است. با این حال، رهبری لزوماً شرایط لازم برای اجرا و دستیابی به چشم انداز را ایجاد نمی کند، شرایطی که قطعا مستلزم ایجاد توانایی های فراتر از چشم انداز است.

· افرادی که در نقش راهنما/منتور فعالیت می کنند ، اغلب دانش تخصصی از جمله دانش سیستم ها و روش های کارکردی، خرد حاصل از سالها کار و روابط و شبکه ها را همراه خود دارند. این رابطه ای است که راهنما معمولاً فرد را تحت حمایت خود می گیرد تا او را در طول مسیر، حمایت و راهنمایی کند. این رابطه و پشتیبانی می تواند به منظور حفظ دانش شرکت ها و توسعه کارکنان جدید در طول جهت گیری و یادگیری مداوم، حیاتی باشد.

· غالباً افراد دقیقاً آنچه را که در محل کار برای آنها اتفاق می افتد، جایی که با چالش روبرو هستند، جایی که سعی در پیشرفت دارند، جایی که از نظر تلاش برای پیشرفت با مانعی مواجه هستند، با مربیان خود به اشتراک می گذارند. تمرکز مربی، بر روی پیشرفت فرد، ایجاد بینش در مورد نحوه بهره مندی از موقعیت ها و افزایش خودآگاهی است. بنابراین، در این شرایط یک فضای بسیار آسیب پذیری شکل میگیرد که به درجه بالایی از رازداری و اعتماد متقابل نیاز دارد. این یک رابطه برابر(نه رییس و مرئوسی و نگاه از بالا به پایین) است که در آن آزادی بیان متقابل وجود دارد، جایی که آنچه لازم است بدون هیچگونه نگرانی از پیامدهای تلافی جویانه به راحتی بیان میشود و نتیجه آن باعث می شود فرد/مراجع تمایل بیشتری در زمینه های در حال توسعه خود داشته باشد.

چالش های مربیگری در رهبری

شواهد قابل توجهی در روابط مربیگری با فرد وجود دارد که بیان می کند، "من هرگز نمی توانم این موارد را با رئیس خود (رهبر / مدیر) به اشتراک بگذارم. این خیلی خطرناک است. آنها هنوز هم بررسی عملکرد من را انجام می دهند، من به مکانی امن نیاز دارم تا بتوانم واقعاً در مورد پیشرفت خود صحبت کنم، آنها انتظار دارند که من از قبل صلاحیت داشته باشم". این همان چیزی است که مربیگری را به چالشی ترین نقش برای بهبود روابط تبدیل می کند. در این مورد به سطح بالایی از اعتماد متقابل ، احترام و آزادی بیان نیاز است. بنابراین با ایجاد چنین فضایی در هنگام امنیت، مزایای چشمگیری برای فرد و سازمان به ارمغان خواهد آمد.

برخی از چالش های اساسی مربیگری در نقش های اجرایی

· مدیر به عنوان مربی: شفافیت بین این دو نقش مجزا ضروری است. بدون تفکیک این نقش ها، وقتی کلاه توسعه مربیگری برداشته شود و کلاه مربوط به نتایج مدیریتی گذاشته شود، ممکن است فرد با این شبهه روبرو شود که آنچه مدیر می خواسته کار انجام شده و نتایج است و علاقه به پیشرفت فردی آنها به ندرت مدنظر است؟

· رهبر به عنوان مربی: رهبران می توانند الهام بخش چشم اندازها و موقعیت های جدید باشند. با این وجود وقتی الهامات به اجرای پایدار ختم نشوند، نتیجه ای جز ناامید به دنبال نخواهد داشت. این جایی است که نقش مربی برای تداوم تغییر مورد نظر با روشهای جدید ، فعالیتهای روزمره جدید و پشتیبانی مداوم از رشد ضروری است.

· راهنما به عنوان مربی: مربیان با استناد به تجربیات گذشته خود اقدام به مشاوره ، راهنمایی و رهبری میکنند. با کاهش سن و تجربه مدیران، به ویژه در کسب و کارهای محلی ، اجرای نقش راهنما مثل همیشه میسر نیست. بنابراین نقش مربیگری ممکن است در مواردی ضروری باشد که عملا مدیران تجربه ای خاص ندارند وخود نیز تازه وارد این کارزار کسب وکار شده اند.

نتیجه

این بحث در بستر سازمانی یک بحث مداوم است. هدف از این مقاله افزودن کمی کنجکاوی ، علاقه و جرقه بحث در مورد آگاهی فزاینده ای است که مدیران و رهبران باید از پیچیدگی فزاینده نقش خود داشته باشند. هدف مقاله همچنین کشف این موضوع است که چگونه افزودن مربیگری به این ترکیب ابعاد جدیدی به گفتگو اضافه می کند. تسلط بر این رشته های کاملاً مشخص و خاص وقتی شخص با چالش روبرو میشوند بدیهی است. راهی است که نیاز به بحث ، تحقیق و یادگیری بیشتری دارد.

نویسنده:

1. Craig O’Flaherty, (2003) Director – Centre for Coaching, UCT Graduate School of Business

فهرست منابع:

1. Coaching – Essential Competencies for Leaders. Hunt, J. Unpublished article, 2000

2. Coaching – Evoking Excellence in others. Flaherty, J. Butterworth Heineman, 1999

3. Coach? Mentor? Leader? Manager. Hunt, J. New Ventures North, 2000

[1]Joanne Hunt

منتورینگرهبریمدیریتمربیگریکوچینگ
۱
۰
Ramtin nayebvali
Ramtin nayebvali
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید