لالاییِ آخِر

صدای نکره و گرفته اش را بلندتر کرد تا آنجا که شبیه به فریاد شود. چهره استخوانی و پر مویش آشفته تر شدند و عرق از پیشانیش به سوی چین و چروک های چشم های پر خونش که مردمک هایش را به اسارت گرفته بودند سرازیر می شد. سوراخ های بینیِ عقابی و پهنِ او از نظرِ اندازهْ از بینی های حیوانات درنده کم نداشت و با آن سوراخ های گشادْ تمامِ هوای اتاق را به درونِ شش ها فرو میداد و آنگاه تمام ان حجم را به مانندِ عقب نشینیِ سیلِ عظیمِ سربازانی نامرئی و متجاوز به بیرون می راند. چاقوی خوش خط و خال دار ، وحشتناک و هول انگیزش را آنچنان فشرده در دستش گرفته بود که اگر هر جنسی غیر از آهن داشت از وسط نصف میشد. مادرش از شدتِ ترس به گوشه اتاق خزیده بود و دست هایش را نزدیک سینه هایش قرارداده بود. شلوارش را خیس کرده بود و از وضعیتِ منزجرکننده ایی که در آن بود حس شرم و درد عظیمی در قفسه ی سینه اش احساس می کرد. با نگاه های هر از چندگاهِ پیرزن به پنجره ی اتاق مشخص بود که هر لحظه میخواست در افکارش به سمت آن پنجره هجوم ببرد و خود را با جیغی برهاند اما نه کسی بود که صدایش را بشنود و نه نا و امیدی برای نجات داشت. پسر در فضای کوچکِ اتاق به دورِ تختْ تند تند قدم میزد و مانند شیری که از گرسنگی ضعف کرده با نگاهی خشمگین ، بی پروا و ترسناک به النگوهای مادر نگاه می انداخت. فقط برای یک چیز آمده بود. آن النگوهای مادرش. مادر با زاری و تمنا از او خواهش کرد که از خانه اش بیرون برود. به او التماس می کرد و گریه تمامِ یقه ی پیراهن ساده و گلداری که تن ضعیف و لاغرش را می پوشاند خیس کرده بود. تمام سر و بدنش مرطوب و نمناک بود طوری که انگار با همان لباس ها حمام رفته باشد و همانطور خیس بیرون آمده باشد. پاهایش می لرزید و صدای تق تق سریع ولی کمْ صدایِ برخورد زانوهایش به همدیگر مانند لحظات آخر سریالی می مانست که کاراگاه نزدیک به پیدا کردن قاتل داستان شده است.

«لالا دنیا گذرگاهه ؛ گذرگاهی که کوتاهه ؛ یکی رفته یکی مونده ؛ یکی الان توی راهه.»

اشک های پیرزن مانندِ باران رحمت خداوند بر قبر پسر می بارد. پایینِ روسری سفید ، ساده و بی نقشش را به سمت چشمانش میبرد و با اینکه نمی تواند جلوی سیل اشک ها را بگیرد تلاش بیهوده اش را متوقف نمی کند.

« پسر گلم؛ کاشکی میدونستی چقدر دوست دارم. امروز 40 روزه رفتی و 35 سال تلاش و عشق من به خودت رو زیر خاک بردی.»

گریه هایش ناگهان به هق هق تبدیل می شود و با هق هق ادامه می دهد:

«آخه پسر قشنگم، کاشکی اون روز اون چاقو رو تو قلبِ من فرو میکردی و قلبم رو به دو نیمش میکردی تا لااقل امروز رو نبینم. امروز رو نبینم که با قلبی زخمی و چاقوخورده به زیرخاک رفتی. اون چاقو رو خودت توی قلبت فرو نکردی. اون مواد لعنتی و کوفتی بود که چاقو زد به قلبت. اون آشغال بود که بچه ات رو ازت گرفت. زنت رو خراب کرد و من رو بی فرزند کرد. بی عزیز کرد. زنده موندن من تو این دنیا دیگه هیچ ارزشی نداره. برای چی زنده بمونم؟ کدوم نوه هامو ببینم؟ کدوم پسرمو؟ کدوم خوشی هارو؟...»

پیرزن شروع می کند سر و صورتِ خود را زدن و چنگ کشیدن که چندی از اقوام و آشنایان از شدتِ گریه های پیرزنِ پژمرده که کمرش از مرگ پسرش شکسته بود به سمتش می روند تا او را از سرِ قبرِ پسرش دور کنند اما پیرزن آن ها را با خشونت از خودش می راند و به آنها می گوید:« ولم کنین. آرومم. آرومم. ولم کنین.» و زار زار گریه می کند.

پیرزن اندکی آرام میشود و به مانند مرده ایی تنها به نام پسرش روی سنگ قبر زل می زند. اما کمی نمی گذرد که پیرزن آنچنان به طرزی وحشیانه به سر و صورت و بدن نحیفش ضربه میزند که نفسش به سختی و با خش به درون و بیرون می رود. اقوام از سرِ وظیفه و نه علاقه به سمتش می دوند و دورش جمع می شوند. پیرزن را به اجبار بر روی ویلچرش می نشانند و با سرعت از قبر پسرش دور می کنند. هوای اوایل زمستان بر تمام قبرستان حاکم شده است و درخت ها ساکت ایستاده اند. مردم هم ساکت ایستاده اند. صندلی ها، میز جلوی مداح و همه ایستاده اند. بجز پسر که خوابش برده و مادرش برایش با صدایی می خواند:

لالالالا گل پونه؛ که دنیا یک خیابونه ؛ یکی رفت و یکی اومد ؛ چرا هیچ کس نمی دونه! ؛ لالالالا گل تازه ؛ که شبها چشم تو بازه ؛ ببین دنیا پر از رنگه ؛ ببین دنیا چه قشنگه...