دستانم را محکم گرفته بود. کم کم داشت دردم می آمد. مدت ها بود که استخوان ها و غضروف های انگشتانم درد می کردند. آخِر دستان همه شان قوی تر از دستان من بود. مدت زیادی بود که دستانم میان دستانش گم شده بودند و من همانند حلقه های زنجیر به او متصل بودم. همه جا مرا می کشید و این بار مرا به شالیزارهای برنج کشانده بود.جایی که همیشه دوست داشتمش. هوا هوای مطبوعی بود و جیرجیرک ها یواشکی و بدون اینکه بخواهند مزاحم کسی شوند ساز خود را می نواختند. ساقه های برنج قد برافراشته بودند و هر بذر آن تبدیل به ساقه ایی خوش قد و بالا با موهای سبزرنگ پریشان شده بود. شالیزارهای آن اطراف هم با آب هایی که تمامشان را فراگرفته بود باعث ارمغان نسیم خنکی شده بودند که با نوازشی پی در پی می وزید و همراه با آن کمی بوی گِل و لجن به نیز به مشام می رسید.

همه شان جلوتر از من راه می رفتند و او هم مانند آن ها بود. جلوتر و کشان کشان سعی داشت مرا به جایی ببرد که نمی دانستم کجاست. بار اول نبود که به آنجا می رفتم و به خوبی با آنجا آشنا بودم اما همیشه دست هایم در دست های هرکسی که بود، مرا همانند برده ای می کشید و پرشتاب تر از من راه میرفت. با هر قدم غورباقه ها همراه با دوستانشان که در لبه ی تر و سست زمین های برنج مشغول استراحت و لذت بردن از منظره بودند یکی یکی با پرشی بلند به درون آب می پریدند.
همیشه اولین غورباقه که می پرید احساس میکردم کسی دارد به سمتم سنگ پرتاب میکند. نمیدانم چرا. شاید به این خاطر که درخت های هلو و شبرنگ و شلیل و سایر درخت های میوه همیشه صاحبی داشتند که مرا می پاییدند تا میوه ایی از درخت ها نخورم. من به دنبال میوه ها نبودم بلکه تنها پیرو آن هایی بودم که دستانم را در دستانشان می فشردند و درد های دائم انگشتان دستانم مرا از فکر میوه ها به کل دور کرده بود. اما با گذشت دقایق بیشتر متوجه انبوه غورباقه های لجنی رنگ میشدم. همیشه دوست داشتم آن غورباقه ها را بگیرم و ببرشمان خوب بشورمشان و لیف بکشمشان تا ببینم آیا رنگ همه شان لجنیست یا اینکه زندگی آن ها را لجنی کرده بود؟ این سوالی بود که هر بار به این شالیزارها می آمدم از خودم می پرسیدم اما دریغ از یک جواب!
راه میرفتیم و راه میرفتیم و خورشید برایمان دست خداحافظی تکان میداد تا به سرزمینهای دیگر برود و روز جدید ببخشد. علف های هرز و بلند جلویمان با هر قدم ما کمرشان میشکست و خم میشدند اما پس از عبور ما دوباره با تلاش مضاعف شبیه سابق میشدند. در حین راه رفتنِ کشان کشان، مشغول تماشای طبیعت زیبای روستا بودم که ناگهان چیزی توجه ام را جلب کرد و ایستادم.
شالیزاری بود در سمت چپم که پشت شالیزاری دیگر قرار داشت و پر از آب و غورباقه های رنگارنگ و غیرلجنی بود. اجسادی را می دیدم که روی آب قوطه ورند. به او آن اجساد را نشان دادم اما او چیزی نمی دید. از حرفم متعجب شد و نگاهی به من انداخت. ناگهان دویدم و این بار من او را به سمت چیزی می کشاندم. با قدم های محکم بر زمینِ پر از لجن و علفِ هرز می کوبیدم و غورباقه ها از ترس له شدن پرش هایی می کردند که تابحال در عمرم ندیده بودم.به کنار زمین شالیزار رسیدم، با دستانی رها که دیگر از آن دست ها خلاصی یافته بود. زمینی هزارمتری بود که اجساد ۶ یا ۷ آدم به روی آب افتاده بود. اینجا را خوب میشناختم و همینطور آن زمین را. به زحمت به من رسید و خیلی نزدیک من ایستاد. دستانم را خواست تا دوباره در دستانش بگیرد. آخر بدون دستان من وجودی نداشت. به او گفتم لحظه ایی صبر کند و با این حرفم پریشان شد. به اجساد که دقت کردم دیدم تک تک اجساد را میشناسم. آشفته شدم و سرم گیجرفت. نگاهی به او انداختم و او از نگاه من و دست های آزاد من مضطرب تر شد. اما می خواست با نگاهش من را کنترل کند و دوباره دستانم را بگیرد تا باهم برویم به جایی که میخواست من را ببرد. اشک در چشمانم جمع شد. در چشمان هم نگاه می کردیم و چهره غمناکم را در چشمانش میتوانستم ببینم. نگاهی به اجساد انداختم. همه آن ها را دوست داشتم. اما آن ها باید می مردند تا من زنده بمانم و اینجا بایستم و نفس بکشم. آنگاه با ضربه ایی محکم به پشتش و قرار دادن پایم جلوی او، به درون زمین پرتش کردم. با خونسردی عقب رفتم و نگاهش کردم. داشت خفه می شد و دستانش را به سمتم دراز کرد. نگاهش از من کمک میخواست. نتوانستم به نگاه کردن به او ادامه دهم. آخِر او خودِ من بود...
این هفتیمن منی بود که کشته بودم... من هایی که مرا به جایی می کشاندند که مسیر و مقصدم نبودند....
من های زیادی را کشته ام و باز هم خواهم کشت. من، قاتل تمام من هایی هستم که بخواهند ارباب من باشند....
ارباب من، تنها خودِ منم.