ویرگول
ورودثبت نام
رامتین امانی
رامتین امانیاینجا خانه ایست برای حیاتِ افکارِ بازیگوشم....
رامتین امانی
رامتین امانی
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

صبح و سکوت

شکوهِ صبح به سکوتش است. به گشتن به دنبال صدایی که پیدایش نخواهی کرد. به آسمانی که رنگ مشکیِ خود را باخته و کم کم آبیِ روشنِ کمرنگِ زیبا و تارش در هنگامِ صبح بر آن غلبه می کند. صبح آرامشی دارد که آن را در هیچ شبی نمیتوان یافت. افکارت در صبح مانند پروانه ایی رهایِ رها هستند، با این حال به جایی نمیروند و در شانه یِ ذهنِ تو به آرامی نشسته اند. میمانند و آن ها نیز از آرامش صبح لذت میبرند. صبح آن ها را هم عوض کرده. نوعشان را، حسشان را، شکل شان را.

گه گاهی صدای پرنده ایی به گوش میرسد. سکوتِ مطلق را از بین میبرد ولی به آرامشش اضافه میکند. شاید حتی در دلِ صبح و سکوتش هم باید چیزی باشد تا آن را برای لحظه ای درهم بشکند. درست مانند تلنگری. تلنگری به ما انسان ها تا بگوید همه چیز فانیست و لحظاتی بعد صبح و سکوتش هم به ما پشت میکنند. و اگر قدر آن لحظه را ندانستی باید یک روز از عمرت را به زندگی بفروشی و با بلیتی در دست منتظرِ فرصتی دیگر بمانی. فرصتی که شاید آخرین لحظاتی باشد که سهم تو می شوند و بتوانی در آن نفسی بکشی و هوایی صید کنی.

تنفس هم در صبح راحت تر است. نه بدلیل پاکیزگیِ بیشترِ هوای صبح. بلکه به دلیل خوراکی از جنسِ روح بودن. هوایی که در صبح تنفس میکنی به ریه هایت نمیرود. بلکه از همان ابتدا به درون روحت جاری میشود و آلودگی ها و زائده های ورم‌کرده و سفت شده یِ عفونتِ روحت را می شوید و از بین میبرد. درست مانند نسیمی تابستانی که در لایِ برگ های سبزِ درختِ گیلاس بازی می کند، برگ های آن را به رقصی وا میدارد و چندی از برگ های کثیف و زشت را به زمین می اندازد و درخت گیلاس را به آرایشِ نابِ تابستانه می آراید.

صبح، زیباییِ بزرگی درونِ خویش دارد. صبح مانند بانویی زیباست ولی آن زیبایی در ظاهرش نیست. بلکه در اعماق وجودش است. باید گوشِ ناشنوا داشته باشی تا سکوتِ صبح را بشنوی و لمسش کنی. و گرنه هر ناشنوایی معنی سکوت را میداند، اما سکوتِ صبح جنسش فرق دارد. ناشنوایان هستند که با جان و دل در سکوت مطلقِ صبح شنوا میشوند. سکوت صبح تنها جاییست که یک ناشنوا احساس میکند همه چیز را میشنود.

صبح ها، اشعار شاعرانه شب را به گونه ایی برایت قرائت میکنند که نیازی به گوش دادن و شنیدن نیست. زمانِ صبح زمانیست که با سکوتش همه چیز را حس خواهی کرد و با تمام پوست و استخوانت آن را خواهی چشید.

و نکته اینجاست که گاهی در همین نشنیدن ها، در همین سکوت های ناب، چیزهایی درخواهی یافت که با هیچ گوشِ شنوایی قابل درک نبودند...

قدیمیصبحسکوتآرامشروایت
۱
۲
رامتین امانی
رامتین امانی
اینجا خانه ایست برای حیاتِ افکارِ بازیگوشم....
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید