
سریالِ مسیحِ باز مصلوب( قسمت 2 )
پس از آن اشک هایی که در قسمتِ قبلی این سریال از دانسته هایم ریختم، اکنون که این متن را که می نویسم پُر از ندانسته هایی ام که این چند جمله از کتابِ "مسیحِ باز مصلوب" برایم به ارمغان آورده است. یادم میاد که شنیده بودم عشق و نفرت جنسشان بسیار شبیه هم است. در هردو مسئله ایی تو را درگیر می کند که خودت هم نمیدانی چرا باید اسمش عشق باشد یا تنفر! اما با تمامِ این ندانسته هایم این را خوب میدانم که پشت این ماجراهای عشق و تنفرِ مفرط ،کِرم و مرضی درونی لانه دارد و مشغول تخم گذاریست. تخم هایی که آدم های زیادی تا پایِ مرگ با خود حملشان میکنند ، آن ها را پرورش می دهند تا تبدیل به مارهایی سمی شوند و قلبشان را بگزند...

حال شما ای دختران مزرعه! در پشت آن نفرت ها از عیب های پسران، چه عشق دیوانه وارِ آتشینی را پنهان کرده اید که بوی آن به مشامِ نیکوس کازانتِزاکیس رسیده است و از شما گفته است؟
آن چه عشقیست که عیب های معشوقتان، شما را به سر ذوق می آورد ،عاشق تر می کند و آه های عمیق تری از وجودتان جاری می کند؟ یا شاید این گونه است که در مقابل آن عشق و خواستنِ فراوانِ شما، عیب های معشوق در چشمان شما آنقدر کوچک انعکاس یافته اند که مایه یِ بازی و مسخرگی شما شده اند؟
آن پِچ پِچ های یواشکی که با سبدهای میوه به بغل از کنارِ پسرانِ مزرعه می گذرید آیا تنها رد و بدلِ جملاتی دربارهِ عیب ها و ضعف هایشان است که عشقشان در سینه تان می تپد؟ همان هایی که قرار است به سویِ شما با اسب سفید بیایند و از آن مزارع نجاتتان دهند؟ من باید با شماها باشم یا با نیکوس کازانتِزاکیس؟ کدام یک واقعیت را در جیب هایِ پاره تان قائم کرده اید؟

خاطره ایی از دوران کودکی ام را به یاد می آورم. بچه ایی سومِ ابتدایی بیش نبودم و تازه فهمیده بودم که فرقِ اساسی دختران و پسران این نیست که دختران ناز میکنند و پسران نمیکنند چراکه تازه از آن عقیده برگشته بودم و متوجه شده بودم پسران هم چه بسیار اهل نازند....
ساعت دوازده و نیمِ ظهر زنگِ مدرسه مان خورد و من و رفیقم به راه افتادیم تا در مسیر یکسانی که به خانه هایمان داشتیم حرف بزنیم و همراهِ هم باشیم. فاصله کمی تا خانه هایمان بود. راه رفتیم و حرف های بسی بی مایه زدیم. رسیدیم به سنگی بسیار بزرگ که از آن سنگ تا دروازه ی خانه ی ما تنها چندین قدم فاصله بود.. نشستیم بر روی سنگ بزرگ و پس از صحبت های بسیار درباره زیبایی آن دخترِ کلاس پنجمی که چه بسا سبیل هایی پرپشت هم داشت اما در چشم ما زیبا می نمود. آنگاه که دیگر خسته شدیم و گرسنگی به مغزهای کوچکمان فشار آورده بود به خانه هایمان رفتیم. وارد خانه که شدم با چهره بسیار متفاوتِ مادر و پدرم مواجه شدم. مادرم سرم داد کشید که کجا بوده ایی؟ به مدرسه زنگ زده ام... به مادر رفیقانت رنگ زده ام... ساعت سه بعدازظهر است!
خشکم زد و آنجا بود که فهمیدم دوست داشتن حتی از جنس بچگانه اش و با تمام عیب هایی که معشوق دارد چه ها می تواند بکند... آری، جواب ها همیشه در جیب های خودمان مخفی اند... کافیست کمی خودمان را بتکانیم...
شما چه تجربه ایی دارید؟ شما عیوبِ معشوقان را چگونه می بینید؟ آیا می بینید؟