گاهی بعضی چیزها مرخرف ترینند. بعضی کتاب ها بی مصرف ترین، بعضی آدم ها بی خود ترین، بعضی لباس ها زشت ترین، بعضی احساس ها ناشناخته ترین، بعضی افکار بی عار ترین و بعضی لحظه ها سیاه ترینند. خدا نکند همه ی این مزخرف ها باهم ظاهر شوند. در آن زمان حتی سایه ات هم ناپدید و چشمانت هم بی رمق می شوند. چیزهای مثبت زیادی در آن لحظه وجود دارند اما نه برای تو بلکه برای همه به جز تو. آنگاه به دنبال چیزی میگردی. چیزی همانند سوراخی در کف دریا که با برداشتن درپوشش تمام آب دریا خالی شود. تمام مزخرف ترین ها را با خود ببرد و جلوی غرق شدنت را بگیرد. شنا میکنی و دست و پا میزنی. صدا میزنی و گریه میکنی اما همه چیز بر علیه تواند. تو تنهایی اما نباید غرق شوی. هیچکسی دوست ندارد غرق شود. شاید ادایش را در بیاورد، شاید غرق شدن رهایی از تمام این مزخرف ها باشد اما صدف های زیبای ساحل، صدای امواج و مرغابی ها امیدی هستند برای غرق نشدن. حتی اگر آن ها هم نبودند، حتی اگر کوچک ترین چیز زیبایی هم وجود نمی داشت همچنان میدانم که غرق نشدن را ترجیه میدهی. هرچه بیشتر دست و پا میزنی ضعیف تر میشوی و به ته دریا کشیده میشوی. غرق شدنت را میبینی اما نمیخواهی اش. گریه هایت شسته میشود و دریا نمیبیندش. نفس های آخر است و دست هایت را نمیتوانی تکان دهی. پاهایت را حس نمیکنی و شن های ته دریا بستری آماده میکنند برای خوابیدنت. آغوش هایش را گشوده تا تورا با فشاری غیرقابل تحمل به آغوش بکشد. آغوشی از جنس مرگ. مرگ را با نه با چشمانت بلکه با تمام وجودت حس میکنی. چیزی نمانده. در اطراف بسترت به استقبال مرگت ایستاده اند. با چهره هایی خندان و شوقی فراوان. تنها یکبار دیگر. یکبار دیگر تلاش. یک دفعه دیگر هم میخواهم. تلاشی برای رهایی از تمام این مزخرفاتی که به ته دریا هل ات میدهند. عزمت را جزم میکنی. نفسی نمانده اما امید همچنان هست. چشمانت رو به آسمان دریا و آرزویت رهاییست. اما شک میکنی. شک به توانستنت. شکی که آماده تا چند نفس باقی را هم بگیرد. میتوانم.... نه نمیتوانم....شک مرگ قطعی توست....
اما ناگهان مغزت از بازی دست برمیدارد. قهقه ایی میزند و بازی را تمام و تورا رها میکند....

آنگاه شیر آب را میبندی و صدایی میشنوی برای رفتن به صبحانه. با صدای بلند در راه بودنت به سمت میز را خبر میدهی.... صورتت را با حوله ایی خشک میکنی و به آینه خیره میشوی.... تو نجات یافتی و صبحانه انتظارت را میکشد....