یادمه خیلی از چهره م و خودم ایراد گرفتم
دقیقا رو به روی آینه وایسادم و نقص های الکی صورتمو بررسی کردم
زدم بیرون
سوار ِ دوچرخه شدم و سبکبال رکاب می زدم
جاده مخصوص دوچرخه سواری بود
نمیدونم چی شد ولی یه ماشین رد شد
زد بهم...
صدای برخوردشو شنیدم
گوشم سوت کشید و صورتم از گرمی ِ خون گرم شد
صدای همهمه توی گوشم پیچید
با چشمای تار مامانم رو میدیدم که از نگرانی انگار قفل ِ زمین شده بود
بابام رو دیدم که دوید
دستام لرزون بود
روسری ِ سفیدم خونی بود
یه لنگه کفشم در اومده بود
قلبم لرزون بود
شب که اومدم خونه...
لبم ورم کرده بود
دماغم ساییده شده بود
دوتا زانوهام زخمی شده بودن
ترقوه و قفسه سینه م درد می کردن
طوری که نمیتونستم راحت نفس بکشم
فکم درد می کرد و نمیتونستم راحت غذا بخورم
خواستم بخوابم
اما اون اتفاق و صداش مثل مته ، گوش و ذهنمو داغون می کرد
گذشت...
الان فهمیدم میتونم همونی باشم که بودم...
فهمیدم خوبم :)
1404/4/11
(بر اساس واقعیت)*