با هر تصویری جگرم خون می شه
با هر متنِ دلیِ رفیقم
با هر سکوتِ تلخی که تو ذهنم میاد
و با هر نگاهی که به تصویر معصومش روی دیوار اتاقم میندازم🙂
هر بار با خودم به باعث و بانی اصلی این کشتارِ بی رحمانه لعنت می فرستم...
و می گم ؛
خدایا
تو چطوری انقدر بنده هاتو قشنگ تربیت می کنی که «رِه صد ساله» رو تو یه شب اینجوری طی می کنن ؟ 🙂