و زمانی که نامش را بردی قند توی دلم آب شد
اما امان از وقتی گفتی دیدمش...
ترس توی وجودم رخنه کرد
باید میخندیدم یا از حسرت گریه میکردم؟
به صراحت میتوانم بگویم دلم هُری پایین ریخت و پوچی عجیبی قلب و روحم را فرا گرفت
روحی که تا دقایقی پیش بهترینِ لحظات عمرش را پشتِ سر گذاشته بود
حالا از شدت این غمِ ناگهانی ، آشفته شد :)
نمیدانم شاید فقط اشکِ شوق بود شاید هم بغضی که در گلو مانده بود
یا احتمالا داغی که دوباره ، تازه شده بود
اما هر چه بود روحی را که تازه سامانش داده بودم در هم ریخت
در یک ثانیه
و با یک جمله "من او را دیدم"


۱۴۰۴/۴/۳۱*