دیدار

خیلی وقت از دیدارمان می گذرد

روزهای پاییزی 403

29 شهریور را یادم نرفته

هنوز می توانم شوق و ذوق ِ لحظه ی دیدنت را ،

لرزش دستانم ،

و حس ِ پوچی ِ آزار دهنده ای که قلبم را فرا گرفته بود احساس کنم

از پله ها بالا می رفتم اما انگار چشم هایم جایی را نمی دید و انگار پارچه ی حریر سفیدی جلوی چشمم گرفته بودند

کم مانده بود با سر بخورم زمین

انگار دنیا دور سرم می چرخید

وای !

گل!

گل فراموشم شد قرار بود برایش گل بخرم

دردی روی دردهای دیگر شد برایم

بیا ، این یک بار هم که می توانستم ببینمش برایش گل نبردم

قلبم از جا در رفته بود ، چشمانم دو دو می زد و دستانم به طرز غیر معمول خیس شده بود

آرام آرام صورتم هم مانند دست هایم خیس شد

تنها صدایِ همهمه به گوش می رسید

همدرد آنجا زیاد بود می دانی

اما انگار خودش را می خواستم

فقط خودش :)

1404/4/17*