صدای جاروبرقی مادر ، خانه را پر کرده بود ، احساس پوچی و حسرت عجیبی را در دلم حس کردم . انگار روحم در سکوت مطلق به سر می برد . صدای فیلم خنده دار تلویزیون را کم تر کردم تا با صداهای سرسام آور مغزم و صدای جاروبرقی ترکیب نشود. احساس می کردم چیزی کم دارم اما نمی دانستم آن چیست ، خیلی چیزها توی زندگی ام گمشده اند ، خیلی چیزها...
ساعت خوابیدنم گم شده
گپ های راحت با مادرم گم شده...
و شاید کمی از ذهن خودم را هم گم کرده ام که اینطور پریشانی و بی قراری می کنم!
صدای جاروبرقی بالاخره قطع می شود حالا ذهنم بهتر سامان می گیرد
همه ی خاطرات را گم کرده ام و حال گیج مانده ام ، دارم توی منجلابی دست و پا می زنم که شاید هرگز فکرش را هم نمی کردم!
بله ، فکر خیلی چیزها را نمی کردم و شد...
فکر نمی کردم با مامان بحثم شود ، فکر نمی کردم کسی درکم نکند ، فکر نمی کردم تنها می مانم ، فکر نمی کردم بابا باز هم مثل قبلا دیر به خانه بیاید...
شوک عجیبی داد ، کاش همیشه وقتی می گفتند «درست می شود» درست می شد ، درست نشد ... درست نشد و بدتر هم شد .
مامان با صدای نسبتا بلندی گفت :«بیا بیرون ، بسه تو اتاق بودی!»
این اتاق کوچک اما ، جایی برای تقسیمِ افکار پریشانم با موجودات خیالی درونم بود.
جایی که رویایم را زندگی می کردم و به همین دلیل ترک آن برایم سخت بود.
مرزِ میانِ رویا و واقعیت به اندازه ی یک تارِ موست
گیر کرده ام در میانشان ، می گویند باید رویایت را زندگی کنی...
اما شاید من تلاش دارم زندگی را رویایم کنم !
نمی دانم شاید اشتباه می کنم ، اشتباه می کنم و نمی فهمم چه کنم ، حالم بد است و نمی دانم چرا
نمی دانم و نمی فهمم شده روایتِ جامع زندگی ام...
مادر می خواهد کمک کند اما هیچ چیز به گوشِ من نمی رود ، هیچ چیز نمی فهمم
این حالی که دارم را هیچ کس نمی فهمد
تنها خودم می مانم و دیوارِ اتاق و تختی که شب ها روی آن می خوابم
خودم و افکاری که هنوز توی هم گره خوردند ، گرهی کور...
باز کردن گره کور به دستِ چه کسی ست؟
هیچ نمی دانم...
تنها خیسی گونه هایم را احساس می کنم
و سنگینی ای که به آرامی از قلبم کاسته می شود...
