ویرگول
ورودثبت نام
رامین عظیم بیک
رامین عظیم بیک
رامین عظیم بیک
رامین عظیم بیک
خواندن ۴ دقیقه·۸ سال پیش

شعر نو . رامین عظیم بیک. باز آیی که دگر خاک شدم

یادم است هرچه که بود
همه ی آن روزهای خوب
روزهای سبز درخت
آیه های دل پاکت همه آبستن خواهش
تن تو آیه ی سازش
هر نفس سوره ای از عاطفه و سادگی و لمس و نوازش
به نظر هرچه که بود
همه آبادی مهر و گل و نور
تحفه ای بود برای من بی شب،من بی گل
من تنها ، من سر در به گریبان
افق تازه ی روئیدن من همه در دست تو بود.
گفتم از تکیه گهی ،،، گفتی از بودن و باقی ماندن
گفتم از ریشه و شاخ و گل و نیلوفر صبح ...
هرچه هست مال تو باد
گفتی از قلب بزرگت
گفتی از دست های صادق بودن
وقتی از شاخه فرو افتادیم
اشتیاق نور به رگ های تو پاشید
شوق در ذهن تو خندید
زندگی رنگ به رنگ در دل معصوم تو جلان میداد
در کنار شب تو می دیدم،
ذوق بیرون شدن و زود رسیدن
گفتم از حجم شب بی تابی
برهان این گل آبستن را
آب در یک قدمیست....
باش با من که در آخر برسی ...
به همان چشمه نور سحری...
به تو گفتم که زمان حلال است
بگذار زمان در پی بازی خودش
از دم باغ صدا تا گذرگاه قرون
از سر گلها بپرد.
به گل و ساقه و باغ و چمن و فواره
دانش خنده و رنگ و سادگی هدیه برد


پس از آن ...
لحظه به آغوش دقیقه لغزید...
و دقایق پی آبادی ساعت رفتند...
روزها با طپش برگ و گیاه
به چراغانی شب های شقاوت رفتند
روزها در دل شبها به تباهی گرویدند
در دست زمان ، همه چیز
پا به پای نفس پنجره ها عریان شد
پرده ها رفت کنار
و تو آخر به سکوت
و تو آخر به صدا
و تو آخر به همان سادگی کودک ده ساله شهر
رفتی از پله رویش بالا
در دست تو آن سکه معصوم لطافت گم شد
گفته بودی که هوا دار منی
تو نگه دار گل و نور و سرود و سخنی
گفته بودی که نگه خواهی داشت
آنچه در دست تو باشد به امانت
تو خود آگاه ز هر لحظه و هر خاطره ای
تو ستایشگر هر دلهره و وسوسه ای
همه خاک و غرور و نفس سبز حیات
تو چه ارزان بفروشی به کلام و سخن و زمزمه ای
تو چه راحت بگذاری به حراج
شاخه ی روئیدن صبح
تو چه با سادگی گل های عطوفت را
در دست چپاولگر قرن
رایگان دادی و غافل ماندی
خوب می دانم که چپاول شده گلخانه ما
و چه غارت زده شد هستی و کاشانه ما
خوب می دانم کدامین شب درد
هستیم داد به باد
لیک میدانم که تو با مخمل هر لحظه به بالای سکوت
چه لباسی و چه تن پوش بلندی داری
تا بپوشد همه ی وسوسه ی رفتن و بی من شدنت
القصه بدان ! خوب بدان
طرح مجهول تو دیگر همه جا آینه است
پرده ای نیست همه افتادست
پشت پرده سخنی نیست که روشن نشده
همه چیز عریان است
افسانه نگو قصه نگو
قصه ها را بگذار و بسپار به ذهن شبتاب
تا که خاک توانگر شود از روشن روز
هر چند ندانی که تو در شهر شبی
و ندانی که رهت راه خطاست
هر چند ندانی که چه دردی نفس خسته ی این شب زده را
با شقاون بسپردش به ته چاه سکوت
بغض آمد و مهتاب دمید
لحظه ها خسته و بیمار همه
پا به پای طپش قلب زمین
همه در سوگ من خانه نشین
رفتند به خواب

لیک این مادر دلسوز زمان
شاخه نور به دستم بسپرد
تا که روشن شود هر جا که سخن تاریک است

بودنت نبودنت هر دو یکیست
نه چراغیست برای شب تنهایی من
و نه باران بهاری که طراوت بدهد باغچه کوچک من
قلب آن سنگ سیاه است که پشت تابوت
بگذارند و بسپارند به خاک نسیان
می شناسم همه چیزت
همه بود و نبودت قلب بخشنده و پاکت
تو و آن همت سرشار غرورت
مثل سر در گمی خاطره ها
در خم و پیچ انارستان ها
می شناسم همه را
مثل یک زمزمه ی پاک و زلال
در سکوت غم تنهایی امروز خودم
می شناسم که چه وقت
نادم و خسته و سر در به گریبان شوی در آن سوی فردا
نفرین به زمین به گل و سایه و برگ
به حقیقت به دروغ
به پرنده به شقایق به بلوغ
به همه آینه ها
به همه نور و صدا
عادت یکپارچه ی ورد لبت خواهد شد
می شناسم همه ی سادگی و باور زودت
همه از جنس رگ و خون و پی و قلب تو اند
پشت این باور زود
پشت این چهره ی پاک
می روی تا ته آن کوچه ی شک
پشت دروازه ی خالی زمان
به دوراهی بزرگی که در آن قهقهه ی تردید است
برکه ای زیر درخت بیدی
به تو لبخند زنان می گوید:
وه .... چه تنها شده ای
از سر پوچی بیهودگی و خسته دلی
خنده ات می گیرد
خنده ای زود گذر
که به دنبال خودش
قفس گریه ی تنهایی شب می آرد
تا صدای نفس خسته ی من
در سکوتی مرموز
ضجه های غم تنهای تو را
همره و همسفر و همدل و همگام شود
و چه تلخ است برایت
که شبی ، نیمه شبی
باز آیی که دگر خاک شدم
در زلال خنک باغ سکوت
از همه دلهره ها ، همهمه ها ، زمزمه ها
شسته و خالی و بی دغدغه و پاک شدم.


5/4/1390


#ادبی #شعر #عاشقانه #شعرنو #جدایی

شعرشعرنوادبیعاشقانهجدایی
۳
۰
رامین عظیم بیک
رامین عظیم بیک
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید