روزی روباه به نزدیکی مزرعه ذرت رسید . بالای تپه ای در همان حوالی نشست و مزرعه را نگریست.
کلاغ ها امدند ، مترسک هم انجا بود .
هفته ها هر روز سر ظهر درست در همان موقع روباه بالای تپه می نشست و بازی کلاغ و مترسک را می دید...
در دل به حال مترسک افسوس خورد.
اخر های فصل بود ، ذرت های مزرعه انگشت شمار شده بود ، کلاغ هم هروز نامهربان تر میشد .
مترسک دلش شکست ، از کسی که علاقه اش را وسلیه نیازش کرده بود.
روباه پیش مترسک رفت . حرف هایی گفته شد و قرارشان شد وقتی که اولین ذرت مزرعه برداشت شود.
فصل ها گذشت...
اولین روز آمد، کلاغ هم بازگشت...
رو به روی مترسک روی زمین نشست ...
روباه از درون ذرت ها جستی زد و با دندان هایش بدن کلاغ را تکه پاره کرد.
مترسک ارام گفت : این باشد سزای کلاغ صفت ها.
پایان یک اغاز...