حیات و مرگ
روزی روزگاری در زمانی که زمان تازه شکل گرفته بود.آبشار تازه متولد شده بود . خورشید هم تکه هایش را جمع کرده و یک دایره نورانی شده .باران نیز به سهم خود تیرگی را از خود زدود. در آن هنگام که زمین فصل هایش را چیدمان میکرد . در آن زمان که حیات پایش را به زمین گذاشت و همه را مجذوب خود میکرد ، درست در همان موقع مرگ جان گرفت و چهره سیاه و زشت خود را به جهان نشان داد.
حیات و مرگ دوشادوش هم ایستادند و خود را معرفی کردند .اول حیات شروع کرد ، یک پروانه زیبا کشید و در دل اسمان پرواز داد. پروانه هفت رنگ نه بلکه هزار رنگ به خود آویخته بود .با هر بار بال زدن پروانه بر حیرت و شادمانی تماشاگران افزوده میشد و صدای تحسین بالا میرفت . معرفی حیات زیادی طولانی شده بود . دیگر وقتش رسیده بود مرگ خودی نشان بدهد . مرگ یک گل سرخ زیبا کشید که همه را مات نمود ، سپس بوی خوشایندی به آن افزود . پروانه مست شده به سوی گل رفت ، روی آن نشست و ریه هایش را از عطر ناب آن گل پرکرد . ثانیه هایی همه چیز خوب به نظر می رسید . جماعت غرق در شادی و سرور بود تا اینکه پروانه رنگ باخت و به زمین افتاد . قلب حیات گرفت ، پروانه مرده بود.مرگ نفس عمیقی کشید و لبخند زد.او وظیفه خود را به درستی انجام داده بود .
از آن روز ها قرن ها و قرن های زیادی می گذرد . در هر روز و هر روز این قرن ها در هر دقیقه و ثانیه و لحظه ای ، حیات و مرگ دوشادوش هم زنده کرد و دیگری میراند . این دو رقیب ، نه بلکه دو دوست دیرینه حتی ثانیه از وظیفه خود غافل نشدند که نشدند . زیرا می دانستند اگر روزی کم کاری یا تک کاری کنند ، نظم آفرینش بهم خواهد ریخت . داستانی گویمت از مرگُ و خود قضاوت کن زشت یا زیبا ؟ با گوش جان بشنو :
روزی از روز های نو ، بادصبا صدای گریستن پسرکی را به گوش حیات و مرگ رساند . آن دو نزد پسرک رفتند . دیدند که پسرک بالای بستر کودکی ایستاده و حال ناخوشی دارد . علت را جویا شدند پسرک داستان ما پاسخ داد :( این کودک خواهر 6 ساله من مهتاب است . او سخت بیمار شده و طبیب ها میگویند که مرگ او نزدیک است!.)حیات روی شانه های پسرک دست گذاشت گفت :) عمر دست خداست ، اوست که زنده میکند و میمیراند.)پسرک پاسخ داد :( درست است ولی اگر مرگ نبود همه چیز بهتر می شد . دیگر کسی غصه نمی خورد و همه دنیا شاد کنار هم زندگی میکردند.)
اینان را گفت و شروع به ناله و نفرین مرگ کرد . انقدر گریست و نفرین کرد که از هوش رفت . ندایی از اسمان امد :( ای مرگ تو از گرفتن جان خلق خدا تا اطلاع بعدی مرخصی و هیچ وظیفه ای گردن تو نیست!.) مرگ بسیار ناراحت شد و به ناکجا اباد رفت تا زمانش را در آنجا سپری کند، زیرا او خانه ای نداشت!. حیات بعد از هوشیار شدن پسرک خبر را به او داد . او بسیار خوشحال شد و بسیار خدا را شکر کرد.
چند روزی گذشت . اوضاع دنیا بهم ریخت .همه جا پر از مگس و موش و حیوانات مزاحم نامیرا شده بود . بیمارستان ها مملو از زخمی هایی با جراحت های عمیق که درمانی جزء مُردند نداشتند . خلاف و فساد در شهرها گسترش پیدا کرده بود . مهتاب کوچک هم حال خیلی نامساعدی داشت. او در غذاب و رنج و درد بود . پسرک تمام این تغیرات را دید . او ناتوان شدن حیات را هم دید . وقتی حیات نمی توانست به مردم رنج دیده کمک کند ، روز به روز پیرتر و ضعیف تر میشد . پسرک دیگر طاقت نداشت . او می دانست که مقصر تمام این اتفاقات است . او که با نفرین های خود مرگ را آزرده خاطر کرده بود و یک مرخصی اجباری را به او تحمیل کرده بود .باید فکری میکرد ، باید راه چاره ای می جست .
به دوستان خود خبر داد و آنها را دور هم جمع نمود. همگی نشستند و دست به دعا بردند و دعا کردند . برای بازگشتن مرگ و دلجویی از او به خدواند متعال التماس کردند بارها و بارها . ساعت ها پشت هم میگذشتند و هیچ خبر تازه ای نرسید بود . بعد از یک روز که با دعا و التماس و سعی در دلجویی گذشت ، از آسمان به مرگ ندا رسید :(ای مرگ باز گرد که دنیا منتظر توست!.)مرگ بازگشت و در مدتی کوتاه همه چیز به روند عادی برگشت و دنیا در آرامش فرو رفت . دست آخر به سراغ مهتاب رفت و بر بالینش حاضر شد . حیات که سرشار از طراوت قبل شده بود در کنارش ایستاد . پسرک در مقابلشان دست خواهر خویش را در دستان سردش گرفت .
مرگ دستی نوازشگر بر موهای مهتاب کشید ، پرسید :) آماده ای؟.( مهتاب با صدایی که به سختی شنیده میشد گفت : آری. مرگ یک گل سرخ زیبا در دستانش نمایان ساخت . گلی که فقط برای میراندن خوبان و پاکان بود . همچنان که گل به لب های سفید دخترک نزدیک میشد ، اشک های برادر نیز روان تر میشد گویی که هرگز تمامی ندارند . آن هنگام بود که ندای زیبای به گوش رسید : (ای مرگ دست نگه دار . اراده پروردگارت بر این است که این دختر زنده بماند و زندگی کند، خوب و پاک هم زندگی خواهد کرد. ) مرگ گل را عقب کشید و ناپدید ساخت .
از آن روزها سال ها میگذرد ولی در بین ما کم نیستند آدم هایی که جانشان یا از طرف خدا یا از طرف بندگان پاک خدا بخشیده می شود ، تا این داستان باقی بماند و نقل شود و نقل شود تا همه بدانند مرگ نه تاریک و زشت بلکه زیبا و روشن است اگر پاک و مخلص شوید.