ویرگول
ورودثبت نام
احمد رمضانی
احمد رمضانیبازرگان ایرانی دارای ۴۰ سال تجربه. مقیم خارج کشور . روستا زاده خراسانی .
احمد رمضانی
احمد رمضانی
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

ورود به دانشگاه ۱۳۵۵

روی بالکن اتاق ۳۲۸ خوابگاه زنجان، درسته حسین ؟ ۳۲۸ بود اتاق ما؟ وایستاده بودم، بیکار ، طبقه سوم ، پشت خوابگاه بود بالکن ما، تو محوطه پشت ، مدتها بود تعدادی کمد لباس فلزی تک سلولی  کنار هم همین جور رها شده بود، می گفتند وسائل بچه هایی ست که گرفتند و بردند و خبری نیست کجان،  راست و دروغش معلوم نبود ، برای کسی مثل من که می‌خواست بترسه  ، ترسناک بود ، اونی هم که عزم جنگ داشت ، انگیزه ش جزم تر می شد ، حالا که بندی‌های رها شده،  راه‌های شکسته  شدن را روایت می کنند ، میگم حتما خود ساواک گذاشته که پیش چشم دوره های بعدی باشه،چرا نذاشتن تو انباری ، جایی .  خوابگاهی خشن بود ، هم سخت افزارش که

قیافش باشه ،  هم نرم افزارش که حال و هوای باشه.  نشئگی اون تخت و ملافه و کمدهای نو روز اول  و قاشق چنگال چلوکباب خوری ، زود پرید . شاه نپروند، هنوز کو تا برسیم به شاه و ساواک . نگاه های اندر سفیه سال بالایی ها،  مخصوصا انقلابی هاش،  وای اگر چپ هم بودند،  اوف اگر اصفهانی هم بودند،  تکون می خوردی،  با لهجه شیرین کارت زرد می گرفتی،  همه یادشونه  بچه مشهدی ها  این سوسول بازیا چییست  در آووردین ، آخه آب بازی کرده بودیم،  خارج مانیفست ، خیلی زود فهماندن اینجا قاه قاه و غش غش و عربده و بدو بدو و بزن قدش،  برو که رفتیم،  نداریم.  اینا رو که ساواک نکرد،  کارت ما ۵۵ بود دو رقم اولش باید به ۵۴ ی احترام میذاشت وای اگر ۵۲ ی بود . اونکه مثل اون  نشانه امپراطور  تو کارتن می تی کومان  تا می‌دیدی باید خم می شدی نه به اون معنی ،  یعنی باید احترام می گذاشتی ،   اوو   برق اول ست یا سازه،  مکانیک پس چی ،تا   طفلک شیمی اونا کارتشون رو رو نمی کردن اصلا. 

جوجه جان،  جیگر جان،  اینجا خوابگاه نیست، اینجا قلعه" لیان شامپو"ست ، ما جنگجویان کوهستانیم .

اونی که رد شد دیدی ، کلاسورش خالی بود،  کفشش  کتانی،  نخندید و سلام نکرد اون،  آها ، بارک الله  اون  ، اون چریک بود،  سال ۵ ، واویلا،  نخندی،  نگاه نکن، شناسایی‌ نکن ‌. اونی که بوی خوش داد، شیک بود ، رفت تو کلاس،  استاد بود  استاد مزدور،  همه کلاسهاش برقراره،  انگشتت  رو بکن تو لپت  بگو " مزدور برو گمشو " و فرار کن ، آره جونم ، قبل رسیدن گارد ، بزن در رو ، سوسولا باتوم بخورن نوش جونشون،  آره جوجه جون وقتی داری می فهمی خیلی چشمات مثل چگوارا میشه  .

روی بالکن وایستاده بودم ، یک تیکه کاغذ یا اعلامیه بود ،چه مرگی بود تو دستم ، گفتم پاره کنم بریزم پایین،  چکار کنم  ، گفتم بهتر که آتش بزنم ،   آتش زدم  و ...

بقیه ماجرا

پایان هاف تایم اول

دانشگاهخاطراتسیاسی
۱۷
۱
احمد رمضانی
احمد رمضانی
بازرگان ایرانی دارای ۴۰ سال تجربه. مقیم خارج کشور . روستا زاده خراسانی .
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید