روز پدر مبارک باد
...
زود بابا شدیم و دیر پدر
جوانی بود و آتش غرائز ، جسم و جان و عقل و ایمان را سوختن داشت ، طبيب طبیعت حجله ای آراست و در کنار همسری هم نیاز ، آتش سوزان ، لطیف و لذیذ شد و زندگی شاخه و شاخه شکوفه داد.
جوانی بود و ناپختگی و شور و شیدایی، آرزوهای سرکش ، عقل تازه دم ، دین موروثی ، هوس های هر دم ، کوله بی تجربه ، راه های نرفته ، گوش های خوشباور ، چشم های نزدیک بین ، سینه جولانگاه عشق و کینه و عقده . جهان نا دیده ، سر در هوا و دستان در طلب ، که :
دست لطیفی انگشت جوان را به نرمی فشرد ، چشمانی معصوم به صورتش می نگریست ، رودی از عشق تمام وجودش را پر کرد.
بابا منم ، قاصدک مهر ، هدیه خدا در خانه شما ،
بابا من از پشت توام ، ملک تو نیستم ، از آن خدایم .
من به تو مهر می ورزم ، محتاج توام ، بنده خدایم .
دست تو مرا راه رفتن آموخت ولی بگذار خودم راه یابم . از مزرعه تو دانه گرفتم ولی بگذار لذت دیگر سو پریدن را تجربه کنم .
من کردار تو را شاهدم ، مرا به نصیحت نیازار .
من عاشق توام ، انگشت هدایت تو را رها نمی کنم ، مرا به بلندایی بر که باورها و راه ها و اوج ها را ببینم و بگذار با باور های خودم ذوق زندگی را مزه کنم .
از بیم خطا پرهایم را کوتاه نکن ، بگذار از تجربه خطا خودم درس بیاموزم .
چنین دست در دست هم ، هم سفر شویم . من جوانی شاداب و تو آنگاه پدر خواهی شد .
دستان پر مهرت را هر روز خواهم بوسید
احمد رمضانی