
در جهان امروز،يكي از چالش هاي اساسي بشر، نيل به خودكفايي و تامين نيازهاي غذايي و مالا،استقلال در حوزه هاي مختلف است؛و به همین خاطر،امروزه، امنيت غذايي،به عنوان يكي از اهداف مهم در سرلوحه برنامه ها و سياست هاي كلان دولت ها قرار گرفته است.در این بین،تقابل شهرها با اراضي كشاورزي حومه شهرها،يك معضل جهاني است، كه هنوز راه حل مناسبي براي آن انديشيده نشده است. صاحبنظران توسعه در دهه ١٩٧٠ به اين مسئله پي بردند كه، سرمايه گذاري هاي كلان در شهرهاي بزرگ،به ويژه،كلان شهرها،مانع اصلي توسعه روستايي است؛لذا،در اواخر دهه ٧٠ سرمايه گذاري در بخش كشاورزي، افزايش يافت و موجب افزايش درآمدهاي روستايي شد. بررسي ها،حاكي از آن است كه، حاكميت و تسلط مراكز شهري،موجب تشديد فقر در روستاها و تخريب حوزه هاي روستايي مي شود. در حاليكه،در كشورهاي درحال توسعه، بهترين اراضي كشاورزي، زير پوشش تو سعه شهري، ساختمان ها، تاسيسات و تجهيزات شهري قرار ميگيرد،در كشورهاي پيشرفته و توسعه يافته اروپا و آمريكاي شمالي،اراضي مرغوب و وسيع نواحي مادر شهرها،به فعاليتهاي كشاورزي اختصاص مي يابد و بيشتر اين اراضی در طرح هاي دولتي، با عنوان"طرح كاربري زمين هاي ملي "مورد حفاظت قرار مي گيرد و يكي از مهمترين دلایل سيادت و تسلط آنها بر ديگر بخش هاي دنيا، ناشی از همين مسئله است.بازتاب اکولوژیکی شهرها به ویژه شهرهای بزرگ و روند رو به رشد جمعیت آنها، در درجه اول گسترش فضایی یا توسعه کالبدی شهرها و دست اندازی به زمین های کشاورزی و منابع طبیعی پیرامون است. یکی از تبعات مهم توسعه فیزیکی شهر و تغییر کاربری اراضی پیرامونی آن،از بین رفتن اراضی سبز و کشاورزی و تبدیل شدن به مکان های مسکونی، تجاری و صنعتی می باشد که سبب ایجاد مشکلات زیست محیطی فراوان می شود؛ تا جایی که، اراضی سبز جای خود را به سازه های بتنی و حومه سبز به منطقه خاکستری تبدیل می شود.
بررسی تغییرات کاربری شهری و توسعه کالبدی شهر تبریز،حاکی از آن است که هدایت نادرست توسعه شهری و رشد بی رویه و بی برنامه این شهر در دو دهه اخیر، باعث تخریب بیش از 1100 هکتار از فضای سبز و بیش از 3700 هکتار از اراضی کشاورزی این شهر شده است. به باور صاحبنظران توسعه،عوامل اصلی این توسعه بی برنامه، قبل از هر چیز، عدم توجه به پیشنهادات و ملاحظات فنی و کارشناسی و ضوابط جامع تبریز در توسعه فضایی شهر تبریز است . به این معنی که ، توسعه شهر در آن طرح ها به سمت جنوب و شمال غربی پیشنهاد گردیده بود؛ولیکن، شهر برخلاف این پیش بینی ها، به طرف شرق و شمال شرق شهر، که زمین های کشاورزی و باغات در این قسمت از شهر واقع شده بود، توسعه یافته و باعث تخریب این اراضی شده است. از سوی دیگر، سیستم مدیریتی نامناسب شهری و دخالت نهادها و دستگاهها و مدیران ارشد استان در توسعه شهر، باعث توسعه نامناسب شهر گردیده است؛ بطوریکه، بر اساس مصوبات کمیسیون ماده 5 شهر تبریز در سال های 85 و 86، بیش از 56 هکتار از کاربری فضای سبز به کاربری های معارض کشاورزی و فضای سبز تغییر یافته است. همچنین، نتایج بررسی ها، نشان می دهد که، حدود 40 درصد رشد فیزیکی شهر، مربوط به افزایش جمعیّت شهر و 60 درصد آن مربوط به رشد افقی و پراکنده سازی شهر تبریز بوده است.