کریمِ جوانمرد

شب ولادتش بود و حرم غوغا.

حتی در روزهای معمولی هم زیارتش کار آسانی نیست.
همیشه شلوغ است؛ حتی در نیمه‌های شب.
انگار دلدادگانش می‌دانند با چه جوانمردی روبرو هستند.

دوست داشتم من هم بروم و زیارت کنم.
هرچند می‌دانم که «زیارت» حتماً به چنگ زدن ضریح نیست،
و سفرِ روحانی از منزلِ جسم آغاز نمی‌شود،
اما چون اولین بار بود، دلم می‌خواست حرمش را خوب به خاطر بسپارم.

با دوستی که در کاروان همسفر شده بودیم، وارد صف شدیم.
نزدیک نیمه‌های شب بود، اما همچنان سيل جمعیت بود كه برای تشرف وارد می‌شدند.

دوستم می‌گفت:
«زيارتش صفای عجیبی دارد؛ به سختی‌اش می‌ارزد. تو که زیارت اولی هستی، حلاوتش دو چندان است. بیا با هم برویم.»

از بچگی، به خاطر آلرژی، در محیط‌های شلوغ اذیت می‌شوم.
حس می‌کنم دارم خفه می‌شوم.
فشار جمعیت لحظه به لحظه بیشتر می‌شد...
دیگر توان نداشتم.

به دوستم گفتم: «هر طور شده برمی‌گردم. شاید دم صبح راحت‌تر باشد.»
گفت: «الان برگشتن سخت است.»
هر جور بود، برگشتم.
دورتر ایستادم و گفتم: «حيف! قسمت نشد...»

ناگهان دیدم از یک در، عده‌ای التماس کنان وارد می‌شوند.
خادمی جلویم را گرفت.
با همان عربیِ نیم‌بندی که بلد بودم، گفتم:
«باید یکی از خادم‌های خانم را ببینم.»

گفت: «برو تو!» بی هیچ مقاومتی.

خادمه جلویم را گرفت.
دور تا دورش زنان زیادی بودند.
می‌گفت نمی‌شود. امشب شب ولادت است و حرم شلوغ. بروید دم صبح بیایید.

نگاهش کردم و گفتم:
«من زائر اولی هستم. و در فشار جمعیت، نفس‌ام می‌گیرد.»

همین.
باقیِ قصه را خود حضرت پیش برد.

خادم گفت: «برو سریع زیارت کن و برگرد.»

همین‌طور که اشک می‌ریختم،
در مسیری آرام، بی‌هیچ فشاری، بی‌هیچ تقلایی،
دستم به ضریح رسید.

آنجا یک چیز را فهمیدم؛
قطعاً لقب «ابوالفضل» برازنده‌ی اوست.
او بی‌هیچ توقعی می‌بخشد،
و سخاوتش بی‌کران است...

در اولین زیارتم،
مطمئن شدم که عباس(ع)
یک حقیقتِ محض
و مظهر جود و وفا است.
او بی هیچ تقاضایی و فقط از روی کَرَم می بخشد.
او به راستی از سلسله جوانمردان است.